ΣΧΟΛΙΟ "ΙΣΧΥΣ": ΟΛΗ Η ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΑΖΕΜΕΝΗ. ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΚΑΙ "ΚΕΡΑΣΑΚΙ" ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΟΣ... Η ΤΑΥΤΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ ΜΕ... "Αυτή τη φορά η πομπή δε θα αποτελείται από προσκυνητές αλλά από
δημιουργούς της “Mετάβασης στην EUphoria”, καλλιτέχνες, ευρωπαϊκούς
πολιτιστικούς οργανισμούς, οργανώσεις που ασχολούνται με την υπεράσπιση
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων… μια πομπή που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά
ενός ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ και μιας πορείας ειρήνης… στην πομπή θα λάβουν μέρος
καλλιτέχνες δρόμου, κουκλοπαίχτες, μη κυβερνητικοί οργανισμοί, παιδιά,
πρόσφυγες, άτομα με ειδικές ανάγκες, LGTB… (προϋπολογισμὸς 500.000 ευρώ,
σελ. 29)"
- ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΟΥΣ; ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΥΤΕ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΟΥΣ. ΑΠΟΠΑΤΟΥΝ, ΔΥΣΦΗΜΟΥΝ, ΚΑΚΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Κραυγὴ ἀγωνίας καὶ δημόσια καταγγελία τοῦ Κέντρου Ἐλευσινιακῶν Μελετῶν «Δάειρα» γιὰ τὰ περιεχόμενα τοῦ Φακέλλου τῆς Ἐλευσῖνος Π.Π.Ε. 2021
Η ΔΑΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ «ELEUSIS 21»
Ἡ ἀνάδειξις τῆς Ἐλευσῖνος ὡς Πολιτιστικῆς Πρωτευούσης τῆς Εὐρώπης τὸ 2021 ἔφερε ἐν μέσῳ πολυεπιπέδου κρίσεως ἄνεμο αἰσιοδοξίας στοὺς κατοίκους γιὰ τὸ μέλλον τῆς πολυπάθου πόλεως καὶ σὲ ἐμᾶς προσδοκία γιὰ τὴν ἀνάδειξι ἐπὶ τέλους τοῦ σημαντικωτάτου πνευματικοῦ ῥόλου της στὸ ἑλληνικὸ καὶ παγκόσμιο γίγνεσθαι. Ἡ Ἐλευσὶς διαθέτει μιὰν μοναδικὴ οἰκουμενικὴ ταὐτότητα, τὴν ὁποίαν ἐκτιμοῦν οἱ ὅπου γῆς μορφωμένοι ἄνθρωποι, ἀναμένοντας καὶ πάλι τὴν ἐνεργὸ ἀρωγή της στὴν οἰκοδόμησι ὑγειοῦς καὶ ὀλβίου κοινωνίας τῶν Ἀνθρώπων «ἐπὶ Παιδείᾳ καὶ ἐπανορθώσει τοῦ Βίου». Ὁ τόπος μας εἶναι Ἱερὸς – ἡ ἱερότης οὐδέποτε χάνεται – καὶ ἡ ἀποστολή του ἦτο ἡ τέλεσις τῶν Μυστηρίων ἀπὸ προπάτορος Κελεοῦ ἕως Θεοδοσίου Α΄ (392 μ.Χ.) ὁ ὁποῖος ἀπηγόρευσε ταῦτα (…ὡς «νέα τάξις πραγμάτων» ποὺ ἔφερε τὸν Μεσαίωνα). «Ὦ πάλαι ποτὲ Ἐλευσίς, ποίαις κιθάραις ἤ λύραις τό κοινόν πτῶμα τό κοινόν τῆς γῆς κατακλαύσεται»; Ἡ Ἱερὰ Ἐλευσὶς ὅλες αὐτὲς τὶς χιλιετίες δὲν ἦταν ἄστυ, ὅπως ἡ Κόρινθος ἤ τὰ Μέγαρα, ἀλλὰ τέμενος, καὶ μάλιστα «ταυτὸν ἦν τῆς τε πόλεως πλήρωμα καὶ τοῦ Ἐλευσινίου» (ὁ πληθυσμὸς τῆς πόλεως ἦταν ὁ ἴδιος μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ ἱεροῦ). «Μόνην γὰρ ταὔτην τῶν πανηγύρεων εἷς οἶκος συλλαβὼν εἶχεν», ἀφοῦ τὴν διοργάνωσι τῶν Μυστηρίων ἕνας οἶκος ἐπεμελεῖτο κάθε χρόνο, ἡ μεγάλη οἰκογένεια τῶν Εὐμολπιδῶν. Τὰ ἱερατικὰ γένη (Ἱεροφάντες, Δαδοῦχοι, Κήρυκες, Ἱερεῖς ἐπιβώμιοι, Ἰακχαγωγός, Ἱέρειαι παναγεῖς, Δαειρῖτις, Νεωκόροι…) ἀποτελοῦσαν τὸν πληθυσμὸ ὁλοκλήρου τῆς πόλεως καὶ τοῦ ἱεροῦ ἐπὶ χιλιάδες χρόνια. «Εἰδέναι δὲ δεῖ ὅτι ἄλλο ἐστὶ τελετή, ἄλλο μύησις, ἄλλο ἐποπτεία» (πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι εἶναι διακριτὲς πράξεις ἡ τελετή, ἡ μύησις καὶ ἡ ἐποπτεία). Ὅ,τι γίνεται στὸν κόσμο ὁσημέραι γιὰ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς ἕδρας τῶν τριῶν Ἀβρααμικῶν θρησκειῶν, ὀφείλουμε νὰ γίνεται κατὰ μείζονα λόγο γιὰ τὴν Ἐλευσῖνα. Τεκμηριώνουμε τοῦτο μὲ τὶς μελέτες μας στὶς πηγὲς τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας καὶ παιδείας, μὲ πρωτότυπο ὑλικό, μὲ πενιχρὰ μέσα ἀλλὰ μὲ αὔξουσα νοητικὴ ἰσχύ. «Ψυχὴ ἀνθρωπίνη μετὰ τὸ ἀπαλλαγῆναι τοῦ σώματος τὸν τῆς εὐσεβείας ἀγῶνα ἠγωνισμένη (ἀγὼν δὲ εὐσεβείας τὸ γνῶναι τὸ θεῖον καὶ μηδένα ἀνθρώπων ἀδικῆσαι) ὅλη νοῦς γίνεται». Δηλώνουμε ἐγκύρως ὅτι ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς μπορεῖ νὰ ἀναπτύξῃ γνησίως τὴν σύγχρονο Ἐλευσῖνα – ὡς συνέβη στὸ Σαντιάγκο Ντὲ Κομποστέλα τῆς Ἱσπανίας – μὲ ὄχημα τὴν αὐθεντικὴ Ἱερὰ Ὁδὸ καὶ μὲ τὴν δημιουργία γνησίου Αἰσχυλίου Θεάτρου πρὸς Κάθαρσιν καὶ Διδασκαλίαν.
Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΑΕΙΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΕΥΣΙΝΑ
Σὲ αὐτὸν τὸν Ἀγῶνα καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀγωνία συμμετέχει τὸ Κέντρον Ἐλευσινιακῶν Μελετῶν «Δάειρα», ἤδη ἀπὸ τὸ 2001, στὰ Πολιτιστικὰ δρώμενα τῆς πόλεως, διδάσκοντας «τὶ ἐστὶ Ἐλευσίς», μὲ διαλέξεις στὸ Πνευματικό Κέντρο τῆς Ἐλευσῖνος καὶ ἄλλων πολλῶν πόλεων, μὲ ἐκδηλώσεις ποὺ ἀναδεικνύουν τὴν ἱστορικὴ ταὐτότητα τῆς πόλεως καὶ μὲ περιηγήσεις στὸν ἱερὸ χῶρο, προβάλλοντας τὴν πνευματικὴ παρακαταθήκη τῆς Ἐλευσῖνος ὡς «κοινοῦ τῆς γῆς τεμένους καὶ πάντων ὅσα θεῖα ἀνθρώποις», ἀναλύοντας καὶ ἐμφαίνοντας περαιτέρω τὸν λόγο γιατὶ «μόνοις Ἐλευσινίοις ὑγίαινεν ἡ Ἑλλάς»! Ὁ Ὕμνος εἰς Δήμητρα (τὸ ἀρχαῖον «εὐαγγέλιο»), τὸ θρησκευτικὸ ἀρχέτυπο «Μήτηρ καὶ Κόρη» (σήμερα ἔχουμε «Πατὴρ καὶ Υἱός» στὸ νέο Εὐαγγέλιο), τὸ δρᾶμα καὶ ὁ πόνος τῆς ἀπωλείας τοῦ Τέκνου ποὺ ἀπήγαγε ὁ «ἄναξ ἐνέρων Ἀιδωνεύς» (ὁ βασιλεὺς τοῦ κόσμου τῶν νεκρῶν, ὁ «καταφθιμένοισιν ἀνάσσων»), ἡ ἐπάνοδος τοῦ Τέκνου στὸ Φῶς («ἀπὸ ζόφου ἠερόεντος ἐς φάος ἐξαγάγοι»), δηλαδὴ τὸ θαῦμα τῆς «ἀναστάσεως» τῆς Κόρης («αὖτις ἄνει μέγα θαῦμα»), ἡ ἀπάντησις ἐν τέλει στὸ αἰώνιο ὑπαρξιακὸ ἐρώτημα τῶν ἀνθρώπων περὶ (αἰωνίου) Ζωῆς καὶ Θανάτου (τελευτῆς προσωρινοῦ ἐπιγείου βίου) ὡς οὐσία τῶν Μυστηρίων (ποὺ συνεχίζει ἡ Ὀρθοδοξία διὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ – μερικῶς ὅμως, ἀφοῦ διδάσκεται πλέον πὼς οἱ ἄνθρωποι θὰ περιμένουν τὴν «δευτέρα παρουσία» τοῦ Κυρίου), ἡ ἠθικὴ βελτίωσις τῶν Μυουμένων («γίνεσθαι εὐσεβεστέρους καὶ δικαιοτέρους καὶ κατὰ πᾶν βελτίωνες ἑαυτῶν τοὺς τῶν μυστηρίων κοινωνήσαντας»), ἀκόμη καὶ ἡ ἀντίληψις περὶ «κολάσεως» καὶ «παραδείσου» μετὰ θάνατον («περὶ τῆς τελευτῆς ἡδίους ἔχειν τὰς ἐλπίδας ὡς ἄμεινον διάξοντας, καὶ οὐκ ἐν σκότῳ τε καὶ βορβόρῳ κεισομένους ἅ δὴ τοὺς ἀμυήτους ἀναμένειν»), ἔχουν ἕδρα τὴν Ἱερὰ Ἐλευσῖνα καὶ ἀναφορὰ στὸν Πολιτισμὸ ποὺ ἀνέπτυξε καὶ μετέδωσε ἐπὶ χιλιάδες χρόνια. Τὸ ἀρχέγονο Ῥάριον πεδίον (τὸ «φερέσβιον οὖθαρ ἀρούρης» – ὁ μαστὸς τῆς γῆς ὁ ζωοδότης) καὶ οἱ καταστροφὲς ποὺ ὑπέστη ἐκ τῶν Κατακλυσμῶν (τοὐλάχιστον 8.000 χρόνια πρὶν ἀπὸ σήμερα), ἡ διδασκαλία τῆς Γεωργίας τοῦ σίτου καὶ ὁ «Ἱερὸς Ἄροτος», ἀποτελοῦν νέα ἱστορικὰ καὶ πολιτιστικὰ στοιχεῖα ποὺ φέρουμε διὰ τῶν μελετῶν μας εἰς φῶς, ὡς Δάειρα, μὲ δράσεις καὶ ἐκδηλώσεις, μὲ εἰσηγήσεις σὲ διεθνῆ συνέδρια καὶ πολλαπλὲς δημοσιεύσεις.
Τὸ ἱστορικὸ παράδειγμα τῆς Ἐλευσῖνος, ἡ πρώτη ἀξιοκρατικὴ Πολιτεία μὲ «τὸν Κελεόν, ὅν πρῶτον ἱστοροῦσιν εὐδοκίμων καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν κατασκευάσαντα σύνοδον καθημερινὴν ὀνομάσαι πρυτανεῖον», οἱ πρῶτοι Ἀθλητικοὶ ἀγῶνες («ἀγῶνά τε γυμνικὸν γενέσθαι πρῶτον Ἐλευσῖνι τῆς Ἀττικῆς»), ἡ πνευματικὴ παρακαταθήκη τῶν μεγάλων προσωπικοτήτων τῆς Ἐλευσῖνος – Κελεός, Μετάνειρα, Τριπτόλεμος, Εὔμολπος, Μουσαῖος, Αἰσχύλος, Ἀμεινίας, Κυναίγειρος – τὸ ἔγκλημα τῆς ἀπαγορεύσεως τελέσεως τῶν Μυστηρίων («ὦ κακῶς ἐξορχησάμενοι τὰ μυστήρια, ὦ τὰ ἄφαντα φήναντες κοινοὶ τῶν ὑπὸ γῆς καὶ ὑπὲρ γῆς θεῶν πολέμιοι») καὶ ἐν τέλει τῆς καταστροφῆς τοῦ Ἱεροῦ («ὦ δάδες ὑφ’ οἵων ἀνδρῶν ἀπέσβητε, ὦ πῦρ οἷον ὤφθης Ἐλευσῖνι, οἷον ἀνθ’ οἵου») ἀπὸ τοὺς βαρβάρους τοῦ Ἀλαρίχου καὶ τὴν «ἀσέβεια τῶν τὰ φαιὰ ἱμάτια φερόντων», τὸ συνεχιζόμενο δρᾶμα τοῦ μακραίωνος σκοπίμου ἐνταφιασμοῦ τῆς Ἐλευσῖνος («ὦ νεφέλη καὶ σκοτόμαινα ἥ νῦν ἐπέχεις τὴν Ἑλλάδα»), ἡ ἀληθινὴ Ἱστορία τῆς «κόρης τῶν ἐρειπίων», περιμένουν τὴν πρέπουσα ἀνάδειξι καὶ διδαχή. Ποιοῦμε τὸν ἀγῶνα τὸν καλόν, εἰδικώτερα χάριν τῆς νέας γενιᾶς, μήπως κάποτε οἱ «νῦν ἀληθῶς παῖδες Ἕλληνες, οἱ τοσούτου κακοῦ προσιόντος περιείδετε, θαυμάσιοι ἐν ὑμῶν αὐτῶν ἔσεσθε καὶ τὴν Ἐλευσῖνα -τὰς Ἀθήνας αὐτὰς- περισώσετε», ὡς καταλήγει ὁ Ἐλευσίνιος θρῆνος. Εἶναι τὸ ὕψιστο χρέος μας πρὸς ἐκείνους τοὺς θαυμασίους νέους Ἕλληνες, ποὺ ἀναμένουμε νὰ ξεσκεπάσουν τὰ σάβανα τῆς Λήθης καὶ νὰ ἐπιτελέσουν τὸ θαῦμα τῆς Ἀναγεννήσεως. Ταῦτα πάντα ἀποτελοῦν γιὰ ἐμᾶς ἀξιόλογη πηγὴ ἐμπνεύσεως πρὸς δημιουργία νέων πρωτοποριακῶν πνευματικῶν ἔργων, ὡς τὸ βραβευμένο σὲ παγκόσμιο διαγωνισμό «Δαδοῦχος τῆς Ἱστορίας τοῦ Φωτός» τῆς γενικῆς γραμματέως τῆς Δάειρας κας Ἰωάννας Κόκλα, ποὺ μελοποιεῖται καὶ δραματοποιεῖται γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἀνέβῃ ἐπὶ σκηνῆς. Θεωροῦμε σημαντικὸ νὰ ἐμβαπτισθοῦμε πάλι στὴν πηγὴ τῆς Τραγῳδίας τοῦ παπποῦ Αἰσχύλου, ἐνεργοποιώντας τὴν συμβολή της στὴν ποθουμένη Κάθαρσι τῆς Ψυχῆς («δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν») μέσῳ γνησίου Θεάτρου, ὅπως ἀκριβῶς συνέβαλαν καὶ τὰ Μυστήρια («σαφέστατα ἡ πανήγυρις αὕτη καθάρσιον ἦν καὶ μανιῶν καὶ πάσης ἀτόπου συμφορᾶς»).
Εἶναι γνωστὰ καὶ κοινοποιημένα σὲ ὅλους τοὺς δημοτικοὺς συμβούλους καὶ στοὺς ἰθύνοντες τῶν πολιτιστικῶν δρωμένων τῆς Ἐλευσῖνος τὰ παρουσιαζόμενα σὲ ἐκδηλώσεις πνευματικά μας πονήματα, ἡ «Ἱερὰ Ὁδὸς Ἐλευσινίων Μυστηρίων» καὶ τὸ «Βυθισμένο Ῥάριον πεδίον», ἐνῶ ἐπίκειται ἡ ὁλοκλήρωσις τοῦ δευτέρου βιβλίου «Ἱερὰ Ἐλευσίς, Μυστήρια καὶ Ἀποκαλύψεις» τοῦ προέδρου τῆς «Δάειρας» κ. Ἀναστασίου Στάμου. Ἀναμένουμε ἀκόμη ἐπὶ πολλὰ ἔτη (ἀπὸ τὸ 2009, ἤδη ἐπὶ δημάρχου Ἀμπατζόγλου) μιὰ ἐλαχίστη χρηματοδότησι γιὰ τὴν ἔρευνα στὸ κόλπο τῆς Ἐλευσῖνος, ποὺ θὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὴν ἡλικία καὶ τὴν ἔκτασι τοῦ Ῥαρίου πεδίου πρὶν γίνῃ ἡ Σαλαμὶς νῆσος (γιὰ νὰ ἀποδείξουμε ἐπάνω ἀπὸ 8.000 ἔτη ἱστορίας καὶ πολιτισμοῦ). Τὸ Project αὐτὸ τῆς «Δάειρας» μὲ τὸ Πανεπιστήμιο Πατρῶν ἐμποδίσθηκε ἔκτοτε ἐπισήμως καὶ ἀκόμη ἀποσιωπᾶται, ἐνῶ χρήζει παρουσιάσεως στὸ Δημαρχεῖο ἐνώπιον ὅλων τῶν Δημοτικῶν συμβούλων. Τὰ εἰδοποιὰ ταὐτοτικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Ἐλευσῖνος, ἡ διδασκαλία τῆς Γεωργίας τοῦ σίτου (καὶ ἡ παρασκευὴ Ἄρτου) μὲ ἕδρα τὸ Ῥάριον πεδίον (τὸ «φερέσβιον οὖθαρ ἀρούρης τὸ πρίν»), καὶ ἡ διδασκαλία τῶν Μυστηρίων («ὅλβιος ὅς τάδ’ ὄπωπεν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων»), καθιστοῦν τὴν Ἐλευσίνα πανελλήνιο καὶ οἰκουμενικὸ κέντρο ἀναφορᾶς, γιὰ τὴν «Μετάβασι στὴν Εὐφορία» μὲ ὑγιῶς καὶ γνησίως ἑλληνικῶς ἀναπτυξιακὴ κατεύθυνσι. Ἡ Τέχνη στοὺς Ἕλληνες ἀνέκαθεν ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν θρησκεία, τὴν ἱστορία καὶ τὶς παραδόσεις τοῦ ἔθνους. Ὁ Πολιτισμός μας εἶναι ἀπόῤῥοια τοῦ ὑψιπετοῦς πνεύματος τῶν Ἑλλήνων, «οἵ τὰ τῇ ψυχῇ πάντων ὠφελιμότατα διαμελετῶσιν», διὰ ταῦτα εἶναι ἐκ φύσεως πανανθρώπινος ὡς Ἀγαθός. «Αὐτὸ δὲ τἀγαθὸν τὸ μὲν θεῖον ἡγοῦνται τὸν προεννοούμενον θεόν, τὸ δὲ ἀνθρώπινον τὴν πρὸς αὐτὸν ἕνωσιν» (Περὶ Μυστηρίων). «Ἱερὴ Ἐλευσῖνα, ἤπια στερνὸς τὸ ἁδρὸ πιοτό σου καὶ ἡ ζωὴ πλημμύρισε βαθειά μου», ἔγραψε καὶ ὁ μύστης Ἄγγελος Σικελιανός.
Μέχρι στιγμῆς ὅμως ἀντὶ τούτων τῶν μεγάλων καὶ σπουδαίων βιώνουμε μιὰ ἀλλόκοτο καὶ ἀποπροσανατολιστικὴ κατάστασι ἐκ μέρους τῶν ἰθυνόντων τῶν πολιτιστικῶν δρωμένων τῆς Πόλεως. Τὸ ἔνδοξο ἱστορικὸ κεφάλαιό μας ὑποβαθμίζεται καὶ διαστρέφεται, ἡ ἀληθινὴ ταὐτότης τῆς πόλεως ἀποσιωπᾶται, τὸ «πνεῦμα» της ἐξοβελίζεται, ἐνῶ προβάλλεται ἐμμονικῶς μιὰ νεοφανὴς ἑτερόδοξος ἰδεοληπτικὴ ἄποψις ὡς σύγχρονη «Ἱστορία» (…ἡ γνωστὴ πολιτικὴ τῆς νέας τάξεως πραγμάτων – τῆς NWO – ποὺ ἐπεβλήθη καὶ στὴν Εὐρώπη).
Η ΑΝΤΙΘΕΣΙΣ ΤΗΣ «ELEUSIS 21» ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΛΕΥΣΙΝΑ
Παρατίθεται παραπάνω ἡ θέσις τῆς «Δάειρας» γιὰ τὴν Ἱστορικὴ Ἐλευσίνα. Ὁ γνήσιος Πολιτισμός μας (Παιδεία, Ἀθλητισμός, Θέατρο, Τέχνη, Μυστήρια) δὲν ὑπάρχει στὰ μυαλὰ τῶν ἰθυνόντων τῶν πολιτιστικῶν δρωμένων τῆς Πόλεως. Τὸ ἔνδοξο ἱστορικὸ κεφάλαιό μας ὑποβαθμίζεται καὶ διαστρέφεται, ἡ ἀληθινὴ ταὐτότης τῆς πόλεως ἀποσιωπᾶται, τὸ «πνεῦμα» της ἐξοβελίζεται, ἐνῶ προβάλλεται ἐμμονικῶς μιὰ νεοφανὴς ἑτερόδοξος ἰδεοληπτικὴ ἄποψις ὡς σύγχρονη «Ἱστορία». Ὁ ἐργάτης μετανάστης/πρόσφυγας καὶ τὰ ἐργοστασιακὰ προϊόντα/χρηστικὰ μέσα δουλειᾶς μονοπωλοῦν κάθε πρότασι ταὐτότητος τῆς Ἐλευσῖνος. Ὁ συστηματικὸς «καθαγιασμός» τῶν βιομηχάνων, ποὺ ἐξακολουθητικῶς καταστρέφουν ὡς νέοι Ἀλάριχοι τὸ φυσικὸ περιβάλλον καὶ τὸν ἀρχαιολογικὸ πλοῦτο, καταπατώντας τὸν ζωτικό μας χῶρο, ἡ «βιομηχανικὴ κληρονομιά» καὶ τὸ «μουσεῖο νεωτέρας ἱστορίας», ἡ συνεχῶς ἐπαναλαμβανομένη ἔκθεσις «Ἄνθρωποι καὶ Ἐργοστάσια» ὡς τελεσίδικο πολιτιστικὸ θέσφατο πρὸς ἱστορικὴ ἐμπέδωσι τοῦ ὀλετῆρος τῆς Ἐλευσῖνος εἰκοστοῦ αἰῶνος, πρυτανεύουν στὶς πολιτιστικὲς δράσεις τῶν ἁρμοδίων τοῦ Δήμου Ἐλευσῖνος. Συγχρόνως, ἀπομονώνουν συστηματικῶς τὴν μοναδικὴ συμβολὴ σὲ πανελλήνια καὶ διεθνὴ κλίμακα τοῦ Κέντρου Ἐλευσινιακῶν Μελετῶν περὶ τῶν οὐσιωδῶν ταὐτοτικῶν διαχρονικῶν χαρακτηριστικῶν τῆς ἐνδόξου ἱερᾶς πόλεως, ἀρνούμενοι ἐπανειλημμένως τὴν συμμετοχὴ ἡμῶν στὰ ἐτήσια Αἰσχύλεια καὶ ἀποκλείοντας ὡς διαφαίνεται τὴν συμμετοχὴ τῆς «Δάειρας» στὰ δρώμενα τῆς «ELEUSIS 21» (…ἐνῶ προωθήθηκε ἡ συμμετοχὴ μέχρι καὶ τῶν μουσουλμάνων «προσφύγων» τοῦ προσφάτως ἐγκατεστημένου “hot spot” γιὰ νὰ προβληθῇ ὁ «πολυπολιτισμός» τῆς Ἐλευσῖνος).
Προσπαθώντας νὰ καταλάβουμε γιατὶ συμβαίνουν οἱ ἄτοπες καὶ ἀνοίκειες αὐτὲς πράξεις τῶν ἰθυνόντων, ἀνοίξαμε τὸν Φάκελλο τῆς Ἐλευσῖνος ὡς Πολιτιστικῆς Πρωτευούσης Εὐρώπης 2021 (ποὺ ἐλάχιστοι ἔχουν διαβάσῃ …ὄντως θυμίζει ἐντόνως «Μνημόνιο» ὑποδουλώσεως καὶ προδοσίας τῆς Πόλεως). Μελετώντας τον διαπιστώσαμε τὴν διαστρέβλωσι τῆς Ἱστορίας τῆς Ἐλευσῖνος σὲ βαθμὸ ἀμαυρώσεως καὶ ἐξευτελισμοῦ, συγχρόνως μὲ τὴν ὑποταγὴ στὰ κελεύσματα τῆς νεοταξικῆς «πολυπολιτισμικῆς» φενάκης, πράγματα ποὺ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ δημοσίως διὰ τῆς παρούσης.
Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε ὀλίγα (δέκα) ἀπὸ τὰ «μνημονιακά» ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ Φακέλλου τῆς «Eleusis 21»:
