Αυτό συνέβη και με την αφελεστάτην, ατυχεστάτην, ανορθολογικοτάτην, απρεπεστάτην αλλά και βλαβεροτάτην προς τα ελληνικά εθνικά δίκαια και συμφέροντα, Συμφωνίαν των Πρεσπών. Συμφωνίαν η οποία αποτελεί κλασικόν παράδειγμα μελέτης δια τους διεθνολόγους-λάτρεις των αντιλήψεων του Hobsbaum «περί κρατογεννέσεων εις την βάσιν πλαστών και κατασκευασθέντων εθνικών ταυτοτήτων» των οποίων η ενασχόλησις με την περίπτωσιν της σκοπιανής κρατογενέσεως θα απετέλει μεγίστην απόλαυσιν και δικαίωσιν των θεωρητικών των αντιλήψεων, διότι υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις εις το διεθνές εθνικοκρατικόν φάσμα, ουδείς το αρνείται. Και όταν υπάρχει, αργά ή γρήγορα εκδηλούται δι’ αποσχίσεων αιματηρών (π.χ. πρώην Γιουγκοσλαυΐα) ή αναιμάκτων (π.χ Τσεχοσλοβακία) ή δια προσπαθειών αποσχίσεων (π.χ. Καταλωνία, Χώρα των Βάσκων, Αυτονομιστικό κορσικανικό κίνημα, κτλ). Και αυτά δια να περιορισθώμεν εις την τάλαινα και «πεπολιτισμένην» Ευρώπην.
Ένα, δηλαδή εθνοτικόν μείγμα εξ Αλβανών, Βουλγάρων, Σέρβων, Ελλήνων βλαχικής καταγωγής, Ρομά και Τουρκογενών, ευρισκόμενον εντός βαλκανίου χύτρας όπου αναβράζει μετά – μάλλον ερεθιστικών – θρησκευτικών καρυκευμάτων (ισλάμ, χριστιανισμός, ισλαμοφανής και ισλαμογενής ταγματισμός, αθεϊσμός), επεξεργαζόμενον εις γερμανικά μαγειρεία, με ανόστους (κατά το πλείστον) αγγλοσαξωνικάς συνταγάς και επί της ρωσσοτουρκικής πυράς θερμαινόμενον, δεν είναι το πειθαρχικότερον εθνογενετικόν υλικόν ώστε δι’ αυτού να παρασκευασθεί ένα «νέον εθνικόν πιάτο» το οποίον να γίνει ευκόλως αποδεκτόν ως γευστικόν έδεσμα με την ονομασίαν «Βόρειος Μακεδονία». Θυμίζει μάλλον τοπία Κολάσεως του Ιερωνύμου Μπός. Άρα δεν είναι εύκολον και να ευρεθούν και να πεισθούν ακόμη και «βαλκάνιοι» πελάτες οι οποίοι και θα το καταναλώσουν με ικανοποίησιν. Συγκαταλέγω και ημάς μετ’ αυτών, έστω και εάν ο ημέτερος εθνικός ουρανίσκος επαιδεύθη επί τεσσαρακονταπενταετίαν περίπου εις ευρωπαϊκά πολιτικο-πολιτισμικά πολυγευστικά εδέσματα.
Η ήδη άκυρη Συμφωνία: μερικοί μόνον λόγοι.
