Showing posts with label Αρχαία Ιστορία - Μυθολογία. Show all posts
Showing posts with label Αρχαία Ιστορία - Μυθολογία. Show all posts

1.12.19

Περι Ιλλυρίας και Ιλλυρικής γλώσσας

Η Ιλλυρία, είναι περιοχή της δυτικής Βαλκανικής Χερσονήσου, τα όρια της οποίας δεν μπορούν να καθοριστούν με σαφήνεια καθώς οι Ιλλυριοί δεν είχαν σταθερή κοινωνική και πολιτική δομή. Ως πυρήνας πάντως της Ιλλυρίας, θεωρείται μια ευρεία παραλιακή ζώνη της Αδριατικής που τα ακρότατα όριά της, προσδιορίζονταν από την Ήπειρο προς νότο και τον ρου του Μοράβα και του μέσου Δούναβη προς τα βορειοανατολικά. Η ασάφεια αυτή των ορίων, έδωσε στη νεότερη εποχή σε διάφορες ομάδες και μεγαλοΐδεατικές τάσεις, αφορμές για πολιτική εκμετάλλευση. Οι πρώτοι του φύλου των Ιλλυριών, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά την 3η π.Χ. χιλιετία. Τις επόμενες χιλιετίες, ανέπτυξαν σχέσεις με τους κατοίκους της Κεντρικής Ευρώπης, τους Ετρούσκους, τους κατοίκους της υπόλοιπης Βαλκανικής αλλά και τους Μινωίτες και τους Μυκηναίους οι οποίοι έλεγχαν τις θαλάσσιες οδούς του εμπορίου στα παράλια της Αδριατικής. Στους ιστορικούς χρόνους, τα πράγματα γίνονται ασαφή, καθώς οι πηγές παρέχουν ελάχιστα και αποσπασματικά στοιχεία. Κάποιοι δέχονται ότι οι Ιλλυριοί είχαν ενιαίο κράτος, άλλοι όμως όχι. Και αν όντως υπήρχε κράτος των Ιλλυριών, αυτό δεν μπορεί να τοποθετηθεί γεωγραφικά με απόλυτη ακρίβεια. Αόριστα αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς ως έδαφος του κράτους αυτού, την περιοχή του Ριζονικού Κόλπου και της Λαβεάτιδος λίμνης. Αγνοούνται επίσης η θέση και η ονομασία της πρωτεύουσας του ιλλυρικού κράτους. Αναφέρεται ανώνυμα, χωρίς όμως κανένα πρόσθετο στοιχείο που θα επέτρεπε τον εντοπισμό της.

Σημαντική ήταν στην ανάπτυξη της Ιλλυρίας, η παρουσία των ελληνικών πόλεων στις ακτές της ανατολικής Αδριατικής. Οι Έλληνες της Απολλωνίας, της Επιδάμνου και των βορειότερων πόλεων-εμπορικών σταθμών όπως Τραγύριον ή Τραγούριον (Tragir-Trak), Λισσός (Issa Vis-Lissa), Φάρος (Lessina-Stari Grand), Κέρκυρα Μέλαινα (Korcula-Curzola) Επέτιον (Stobrec, κοντά στο Spalato-Split), καθιστούν εντονότερη την παρουσία τους από τον 6ο π.Χ. αιώνα και διεισδύουν στα ενδότερα της χερσονήσου, φτάνοντας στην Παννονία και τη Δακία. Από τον 5ο–4ο π.Χ. αι., οι Ιλλυριοί εξελίσσονται σε μια υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη. Προβλήματα από αυτούς, αντιμετώπισαν κυρίως η Ήπειρος και η Μακεδονία. Ο Μέγας Αλέξανδρος τους κατατρόπωσε και τους υπέταξε. Αργότερα, οι Ιλλυριοί επικράτησαν των Αιτωλών, ενώ η βασίλισσα Τεύτα εισβάλει στη σπουδαία ηπειρωτική πόλη Φοινίκη (230 π.Χ.). Μετά από έκκληση των ελληνικών πόλεων, επεμβαίνουν οι Ρωμαίοι οι οποίοι υποτάσσουν τους Ιλλυριούς, που σιγά σιγά εξαφανίζονται από το προσκήνιο (και το παρασκήνιο) της ιστορίας…

Η αρχαιολογική σκαπάνη, δεν έχει ανακαλύψει ακόμα κανένα δείγμα κειμένου της ιλλυρικής γλώσσας. Στην περιοχή Πούκα της Αλβανίας, σε πρώιμο βυζαντινό νεκροταφείο της περιοχής, μεταξύ άλλων ευρημάτων, ανακαλύφθηκαν τρία δαχτυλίδια(*) με την επιγραφή ΚΕΒΟΗΘΗΑΝΝ (1898). Επειδή ο χώρος ανασκαφής βρίσκεται μεταξύ Σκούταρι-Σκόδρας και Χρυσόπολης, περιοχής ιλλυριόφωνης κατά την αρχαιότητα, η επιγραφή θεωρήθηκε για τουλάχιστον τριάντα χρόνια ιλλυρική. Τελικά, προς απογοήτευση των Αλβανών, μετά από συνεξέταση και συσχέτιση όλων των ευρημάτων στον ίδιο χώρο, διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για ελληνική επιγραφή των βυζαντινών χρόνων (6ος-7ος αι.), που αναγράφει: Κ(ύρι)ε βοήθη Άνν(α)! Αν και αρχαίοι συγγραφείς κάνουν λόγο για χρήση της (π.χ. Πολύβιος 2,6,4) από την Τεύτα, δεν είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται για την ελληνική γλώσσα που ομιλούνταν εκείνη την εποχή (β’ μισό 3ου π.Χ. αι.) έως τη Δακία.

Η ιλλυρική γλώσσα εντάσσεται στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και ακριβέστερα στην ομάδα satem. Εκεί βασίζεται ιδιαίτερα ο αλβανικός ισχυρισμός ότι η αλβανική γλώσσα είναι συνέχεια της ιλλυρικής και συνεπώς οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Όμως, όπως τονίζουν διακεκριμένοι επιστήμονες, στην ίδια ομάδα satem ανήκουν η θρακική και η δακική γλώσσα. Η απουσία από την αλβανική γλώσσα όρων ιχθυωνυμικών και ναυτικής ζωής δεν συνηγορεί ούτε για την αυτοχθονία ούτε για την ιλλυρική τους καταγωγή. Σύμφωνα με τον Αχιλλέα Γ. Λαζάρου, βαθύτατο γνώστη της ιστορίας των Βαλκανίων και ρωμανιστή «η κοιτίδα των Αλβανών τοποθετείται στην ενδοχώρα της Χερσονήσου του Αίμου και προς τον θρακοκρατούμενο χώρο. Η αλβανική γλώσσα ανάγεται στη θρακική ή σε ιλλυροθρακικό υπόστρωμα που σημαίνει και αντίστοιχη θέση της αρχικής πατρίδας των Αλβανών».

Τα ελληνικά φύλα της αρχαίας Ηπείρου

29.11.19

Πολωνία: Αρχαιολόγοι εντόπισαν αρχαίες κατασκευές και πιστεύεται ότι είναι 7.000 ετών

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Daily Express», οι δύο κυκλικές κατασκευές βρέθηκαν στην πόλη Λισόμιτσε και αυτές δεν είχαν εντοπιστεί για αιώνες. Οι ερευνητές διέκριναν τα περιγράμματά τους στο Google Earth. Περίπου 5 χιλιόμετρα χωρίζουν τις δύο κατασκευές, με διάμετρο 85 μέτρων, αφού υπάρχουν «τρεις ομόκεντρες κοιλότητες με κοινό κέντρο». Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν τη χρησιμότητά των κατασκευών και υποθέτουν ότι επρόκειτο για ιερούς ναούς ή αστρονομικά παρατηρητήρια.Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι κατασκευές «δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν από μεγάλη ομάδα ανθρώπων». Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, περίπου 130 παρόμοιες δομές έχουν αποκαλυφθεί στην Ευρώπη μέχρι στιγμής.

Ο Ματέουσζ Σοσνόβσκι, αρχαιολόγος του Πανεπιστημίου «Νικόλαος Κοπέρνικος», ανέφερε: «Η ανακάλυψή μας μπορεί να μεταφραστεί με ενθουσιασμό, λόγω του γεγονότος ότι οι συγκεκριμένες λεκάνες βρίσκονται ανατολικά του ποταμού Βιστούλα. Οι κατασκευές αυτές είναι οι πιο βορειοανατολικές του είδους τους στην Ευρώπη. Δεν αναμέναμε μια τέτοια ανακάλυψη σε αυτήν την περιοχή. Αυτό που είναι επίσης ενδιαφέρον είναι ότι οι είσοδοι είναι πιθανότατα αντικριστά σε έναν άξονα βορειοδυτικού-νοτιοανατολικού άξονα. Υποθέτουμε ότι θα μπορούσαν επίσης να συνδεθούν με αστρονομικές παρατηρήσεις. Για να επιβεβαιώσουμε αυτή την ιδέα θα χρειαστούμε περαιτέρω ανάλυση».

ΑΜΠΕ

14.10.19

DNA study sheds new light on the people of the Neolithic "Battle Axe Culture" in Scandinavia

In an interdisciplinary study published in Proceedings of the Royal Society B, an international research team has combined archaeological, genetic and stable isotope data to understand the demographic processes associated with the iconic Battle Axe Culture and its introduction in Scandinavia.

In 1953, a significant burial site belonging to the Battle Axe Culture was found when constructing a roundabout in Linköping. 4,500 years ago, a man and a woman were buried together with a child, a dog and a rich set of grave goods including one of the eponymous battle axes. "Today, we call this site 'Bergsgraven'. I have been curious about this particular burial for a long time. The collaboration of archaeologists with geneticists allows us to understand more about these people as individuals as well as where their ancestors came from," says archaeogeneticist Helena Malmström of Uppsala University, lead author of the study. The Scandinavian Battle Axe Culture appears in the archaeological record about 5,000 years ago and archaeologically it resembles the continental European Corded Ware Culture. "The appearance and development of the culture complex has been debated for a long time, especially whether it was a regional phenomenon or whether it was associated with migratory processes of human groups, and – if the latter – from where," says osteoarchaeologist Jan Storå of Stockholm University, one of the senior authors of the study.

25.9.19

Στο φως σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα σε νεκροταφείο στην Αχλάδα Φλώρινας

Η μακεδονική γη βγάζει χρυσές μάσκες πολεμιστών από την αρχαιότητα και επιβεβαιώνει εν μέρει τη φιλολογική εκδοχή, μέσω των γενεαλογικών μύθων, για την προέλευση των βασιλέων (Τημενίδες, Βακχιάδες) της Μακεδονίας από τη βορειoανατολική Πελοπόννησο, το Άργος και την Κόρινθο, με πατρώο ήρωα τον Ηρακλή, ενώ αναδεικνύει, όπως και πλήθος άλλων ευρημάτων από τη Μακεδονία, την πολιτισμική συγγένεια με τα δωρικά φύλα. Το 1980 χρυσά προσωπεία βρέθηκαν σε ταφικό σύνολο αρχαίου νεκροταφείου που χρονολογείται στο 520-500 π.Χ. στη Σίνδο Θεσσαλονίκης και αργότερα ήρθε η μεγάλη ανασκαφή στο Αρχοντικό Πέλλας με χρυσές μάσκες που επίσης χρονολογούνται στα 560-540 π.Χ. Με αυτήν ξεκίνησε μια συζήτηση για το αν και με ποιον τρόπο συνδέονται τα νεκρικά προσωπεία Μυκηνών και Μακεδόνων.

Η ανασκαφή που διενεργείται σε μεγάλο αρχαιολογικό χώρο στην Αχλάδα, μόλις 22 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Φλώρινας, όπου γίνεται εντατική εξόρυξη λιγνίτη, έφερε στο φως νέα χρυσά προσωπεία και αναθερμαίνει τη σχετική συζήτηση μεταξύ των αρχαιολόγων, καθώς γίνεται η τρίτη περιοχή μετά τη Σίνδο και το Αρχοντικό όπου αποκαλύπτονται τέτοια ευρήματα.  Στη φετινή ανασκαφική περίοδο αποκαλύφθηκαν περισσότερες από 200 ταφές, από τις οποίες 131 χρονολογούνται στους βυζαντινούς χρόνους και 75 στους αρχαϊκούς. Λόγω του μνημειακού τους χαρακτήρα, οι περισσότερες ταφές ήταν συλημένες -πιθανόν από τους αρχαίους ακόμα χρόνους-, ωστόσο σε μια περιοχή τα ευρήματα διέλαθαν την προσοχή των τυμβωρύχων και μαρτυρούν τον πλούτο, την αριστοκρατική καταγωγή, τον ηρωικό χαρακτήρα και τον ηγετικό ρόλο κάποιων οικογενειών της μακεδονικής αριστοκρατίας στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Αρχαίας Λύγκου κατά το δεύτερο μισό του 6ου π.Χ. αι.

23.8.19

Αρχαιότερη κατά 6 αιώνες φαίνεται πως είναι η αρχαία πόλη της Τροίας,

Ο Τούρκος αρχαιολόγος Rüstem Aslan, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τσανακαλέ Onsekiz Mart University (ÇOMU) αναφέρει πως η θρυλική, αρχαία πόλη της Τροίας καταστράφηκε πολλές φορές από πολέμους, φωτιές και σεισμούς.  Μέσα στα σχεδόν 160 χρόνια ανασκαφών, που ξεκίνησαν, το 1870 από τον αρχαιολόγο Ερρίκο Σλήμαν, είχαν ανακαλυφθεί 10 επίπεδα οικισμών. Φέτος, ανακαλύφθηκε ακόμη ένα επίπεδο, που χρονολογείται τουλάχιστον 600 χρόνια πριν από το πρώτο οικιστικό επίπεδο στην Τροία «Ανακαλύψαμε ίχνη φωτιάς, κεραμικά και ξύλινους πασσάλους στο επίπεδο «Τροία 0», τόνισε ο καθηγητής Aslan. «Πρόκειται για απομεινάρια μεγάλης σπουδαιότητας για την ιδρυτική ιστορία της Τροίας», ανέφερε ο αρχαιολόγος.  «Όλα αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι η ιστορία του οικισμού πηγαίνει πίσω 5.500 χρόνια από τη σημερινή μας εποχή», τόνισε ο κ. Aslan. Σύμφωνα με τον καθηγητή, «η Τροία, το πιθανότερο, ιδρύθηκε περί το 3.500 π.Χ., όπως δείχνει το επίπεδο οικισμού 0 που ανακαλύψαμε».

ΑΜΠΕ

22.8.19

Οστά Ελλήνων, Μινωιτών ή Μυκηναίων στα Ιμαλάια

Όλο και μεγαλύτερο γίνεται το μυστήριο που περιβάλλει την αποκαλούμενη «Λίμνη των Σκελετών» στα Ιμαλάια. Η λίμνη, επισήμως γνωστή ως Roopkund, βρίσκεται σε υψόμετρο 5.000 μέτρων και φιλοξενεί λείψανα εκατοντάδων ανθρώπων. Ομάδα ερευνητών που εξέτασε 38 σκελετούς ανακάλυψε ότι
  • 14 από τους νεκρούς κατά πάσα πιθανότητα κατάγονταν από τις ακτές της ανατολικής Μεσόγειου και προσομοιάζουν γενετικά στους σημερινούς κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Κρήτης. Δεν υπάρχει σαφής εξήγηση για την παρουσία των ελληνικών σκελετών στα Ιμαλάια, όμως χρονολογούνται από την περίοδο μεταξύ του 1.900 και του 1.600 πΧ, που χονδρικά αντιστοιχεί στην ακμή του Μινωικού Πολιτισμού.
  • 23 άλλοι σκελετοί ταιριάζουν γενετικά στους σημερινούς κατοίκους της νότιας Ασίας (Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ, Μπαγκλαντές) και υπολογίζεται ότι έχασαν την ζωή τους μία χιλιετία αργότερα, μεταξύ του 10ου και του 7ου αιώνα πΧ. Ένα ακόμα νεκρός προήλθε από την νοτιοανατολική Ασία. Διαφορές βρέθηκαν και στις διατροφικές συνήθειες ανάμεσα στις δύο ομάδες, ενισχύοντας τα ευρήματα από τις χρονολογήσεις και τις γενετικές ανασυνθέσεις.
13 άτομα από την ελληνική ομάδα κατά πάσα πιθανότητα συμπίπτουν χρονικά, άρα μπορεί να κινούνταν μαζί, ενώ οι νεκροί από την νότια Ασία μάλλον ανήκουν σε διάφορα ξεχωριστά «κύματα».

12.8.19

Physicists solve 2,000-year-old optical problem

A trio of physicists from the National Autonomous University of Mexico and Tec de Monterrey has solved a 2,000-year-old optical problem—the Wasserman-Wolf problem. In their paper published in the journal Applied Optics, Rafael González-Acuña, Héctor Chaparro-Romo, and Julio Gutiérrez-Vega outline the math involved in solving the puzzle, give some examples of possible applications, and describe the efficiency of the results when tested. Now, a means for fixing the problem with any size lens has been found by González-Acuña, Chaparro-Romo and Gutiérrez-Vega, described in a lengthy math formula. It is based on describing ways in which the shape of a second aspherical surface needs to be given a first surface, along with object-image distance. In essence, it relies on a second surface fixing problems with the first surface. The result is elimination of spherical aberration. Once the math was established, the researchers tested it by running simulations. They report that their technique can produce lenses that are 99.9999999999 percent accurate. The researchers suggest the formula can be used in applications including eyeglasses, contact lenses, telescopes, binoculars and microscopes.

25.7.19

Ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι (Papyri Graecae Magicae- P.G.M)

ΚΟΥΡΗΤΗΣ: Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΛΑΚΥΝΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΠΟΥ ΔΕΡΝΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΙΝΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ. ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ.

Η "ΜΑΓΕΙΑ" ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΙΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΑΣΘΕΝΩΝ ΝΟΩΝ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΝΟΕΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΜΑΓΕΙΕΣ, ΜΑΓΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ (ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΚΥΡΙΩΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ π.χ ΚΙΡΚΗ, ΜΗΔΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΜΑΓΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΗΜΙΘΕΟΥΣ). ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΛΑΜΒΑΝΕΙ ΩΣ ΜΑΓΕΙΑ ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΣ ΝΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΟΛΟΝ. (ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: https://isxys.blogspot.com/2015/02/blog-post_11.html) ΕΙΧΑΝ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ.

ΜΑΓΕΙΕΣ, ΜΑΓΟΙ ΚΑΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΩΡΗΔΟΝ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΔΛΔ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΡΩΜΑΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟ 146 π.χ, KAI ΑΦΟΥ ΟΙ ΛΑΙΚΕΣ ΜΑΖΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟΥ ΧΥΛΟΥ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, ΑΠΟΔΕΧΘΗΣΑΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΑΛΛΩΝ ΛΑΩΝ, ΜΗ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ 2 ΓΕΝΙΕΣ ΠΡΙΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΑΝ ΩΣ "ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ". ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΤΕΣ, ΚΕΛΤΕΣ, ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΕΥΡΙΣΚΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΞΕΠΕΣΜΟ (ΕΠΙΚΛΗΣΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΥΦΩΝΑ) ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΧΑΝ ΥΠΟΠΕΣΕΙ ΠΟΛΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ  ΕΝ ΜΕΡΕΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΕΡΑΣΕ. (ΕΠΕΒΛΗΘΗ ή ΥΙΟΘΕΤΗΘΗ, ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΜΟΥ).

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ "ΜΑΓΙΚΩΝ ΠΑΠΥΡΩΝ" ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΑΥΤΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΜΑΓΟΣ... ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ... ΤΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ... ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΠΩΣ Ο ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ  ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΝΑ "...συνεχίζουμε να προωθούμε, να τελειοποιήσουμε και να αναζωογονήσουμε τη μαγική παράδοσή μας". ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ Ο ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΟΣ (ΜΑΛΛΟΝ/ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΦΩΝΕΣ) ΗΜΙΠΑΡΑΦΡΩΝ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΩΝ  ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, "ΕΛΛΗΝ ΜΑΓΟΣ".

Γράφω αρκετά για το PGM, είναι σαφώς πολύ σημαντικό στοιχείο της μαγικής και πνευματικής μου πρακτικής. Ωστόσο, παρά την πολύ στενή συνεργασία με κάποιες Ελληνο-Αιγυπτιακές θεότητες, δεν ταυτίζομαι ούτε με την Ελληνική ούτε με την Αιγυπτιακή "θρησκεία". Γιατί λοιπόν δίδω τόσο υψηλή αξία στο PGM; Αυτή είναι μια ερώτηση που άρχισα πρόσφατα να αναζητώ για να προσπαθήσω να καταλάβω τον εαυτό μου. Αλλά πριν προχωρήσουμε σε αυτό, ξεκινάμε με τα βασικά. Το PGM είναι το λατινικό ακρωνύμιο για τους Ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους (Papyri Graecae Magicae). Γνωρίζουμε ότι τα κείμενα αυτά είναι πολύ παλιά, περιέχουν πληροφορίες για τις «παγανιστικές» και τις αβρααματικές μαγικές πρακτικές, και ότι είναι τα προκαταρκτικοί κείμενα για την παράδοση των Σολομονικών και Κυπριανικών γκριμουάρ. Χάρη στα πρωτοποριακά έργα του Stephen Skinner και του Jake Stratton-Kent όπως και σε αρκετούς άλλους μελετητές της μαγείας, υπάρχει μια αυξανόμενη εκτίμηση για το PGM μεταξύ των σημερινών επαγγελματιών της μαγείας.

Αλλά, τι ακριβώς είναι το PGM (Papyri Graecae Magicae);

24.7.19

Σκοπιανό δημοσίευμα: "Να γιατί οι Έλληνες μιλούν για ελληνική Μακεδονία". (Φωτό από την αρχαία πόλη στο Ισάρ Μαβρίντσι)

"Η κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού, Νίκολα Γκρούεφσκι δεν έδειξε ποτέ ενδιαφέρον, την εποχή που εξουσίαζε, να ερευνήσει περαιτέρω τον αρχαιολογικό χώρο στο Ισάρ Μαβρίντσι (όπου εντοπίζεται η αρχαία μακεδονική πόλη ΙΔΟΜΕΝΑΙ). Μόνο ένα ενδιαφέρον υπήρξε από τον τότε αρχαιολόγο Πάσκο Κούζμαν, και αυτό, για τη νεκρόπολη, ότι μπορεί να κρύβει τον τάφο του …Μεγάλου Αλεξάνδρου, τίποτε άλλο… Η περιοχή βρίθει από ελληνικές επιγραφές και εκείνο το μάρμαρο με την επιγραφή «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΡΧΩΝ» έχει μια σημασία που δεν είναι γνωστή σε εμάς. Αλλά ας δούμε αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο που αφέθηκε στην τύχη του, εξαιτίας του ότι δεν ‘ενδυνάμωνε’ την ιδεολογία του Γκρούεφσκι, περί «μακεδονικής εθνότητας»" γράφει το σλαβικό Denesen.mk.

Πολλές φωτό εδώ: https://www.echedoros-a.gr/2019/07/blog-post_53.html

21.7.19

Το αρχαιότερο νησιωτικό ιερό του κόσμου βρίσκεται απέναντι από το Κουφονήσι

Στα νησιά της Κέρου και του Δασκαλιού η αρχαιολογική έρευνα εντόπισε το αρχαιότερο νησιωτικό ιερό. Ο πολιτιστικός του πλούτος και τα ευρήματα από την περιοχή ξεκίνησαν να βγαίνουν στο φως τη δεκαετία του ’60, όταν έφτασε στην Κέρο για πρώτη φορά ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Κόλιν Ρένφριου. Τεσσερισήμισι χιλιάδες χρόνια πριν, το Δασκαλιό ήταν το νοτιοδυτικό ακρωτήριο της Κέρου (τα δύο νησιά τότε ήταν ενωμένα). Εκεί, σ’ αυτό το σημαντικό κέντρο του Κυκλαδικού πολιτισμού της πρώιμης Εποχής του Χαλκού, φαίνεται πως ξεκίνησαν όλα. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες προϊστορικές θέσεις παγκοσμίως. Τελετουργίες  λάμβαναν χώρα εκεί πριν από 4.500 χρόνια. Σπασμένα ειδώλια με περίεργα σημάδια χαραγμένα πάνω τους, ένα νησί φυσική πυραμίδα που καλύφθηκε με ναξιώτικη πέτρα και έμοιαζε να βγαίνει από τη θάλασσα, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι η Κέρος αποτελούσε σημαντικό κέντρο των Κυκλάδων στην τρίτη χιλιετία π.Χ.

19.7.19

ΕΙΧΕ Ο ΓΙΑΧΒΕ ΣΥΖΥΓΟ; ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΧΕ. ΤΗΝ ΑΣΕΡΑ

Με το όνομα Ασερά εννοείται η θηλυκή θεότητα των αρχαίων Ισραηλιτών, αυτή που ο Φίλων ταυτίζει με τη Γη. Οι Ισραηλίτισσες και οι Καναανίτισσες (κατ' άλλους Χαναναίες) έφτιαχναν καρβέλια με τη μορφή της, που ευλογούντο και τρώγονταν τελετουργικά, ένας πρόδρομος δηλαδή του άρτου της κοινωνίας. Τα είδωλά της βρίσκονταν κάτω από κάθε πράσινο δέντρο, χαράζονταν σε ζωντανά δέντρα ή σκαλίζονταν ως πάσσαλοι σε βωμούς κατά μήκος των δρόμων. Οι ακατέργαστες, γκροτέσκες πήλινες απεικονίσεις της ως δέντρο της ζωής εξελίχθηκαν αργότερα στην εξευγενισμένη μορφή της σύριας Αρτέμιδας. Οι αρχαίες ιεροτελεστίες της γονιμότητας (υποτιμημένες σήμερα ως πορνικές λατρείες) που συνδέονταν με τη λατρεία της Ασερά, εξασφάλιζαν τη συνέχεια των μητρογραμικών προτύπων διαδοχής. Το εβραϊκό εικονοκλαστικό ιερατείο τελικά ξερρίζωσε την Ασερά, αντικαθιστώντας τον μητροκεντρικό πολιτισμό με την πατριαρχία. Η Ιουδαιοχριστιανική κληρονομιά του νόμου των Λευιτών θεωρείται σήμερα πηγή της παρούσας ανισότητας των δύο φύλων.

16.7.19

Νεολιθική πόλη 9.000 ετών ανακαλύφθηκε κοντά στην Ιερουσαλήμ

Πόλη της νεολιθικής περιόδου ανακαλύφθηκε κοντά στην Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για κανονική πόλη με δρόμους, οικίες, νεκροταφείο, εργαστήρια. Η πόλη ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια έργων οδοποιίας. Πρόκειται για μια από τους μεγαλύτερους οικισμούς της εποχής που έχουν ανακαλυφθεί. «Είναι η πρώτη φορά που μια πόλη τέτοιου μεγέθους ανακαλύπτεται στο Ισραήλ. Χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή, 9.000 χρόνια πριν», ανέφεραν αρχαιολόγοι, προσθέτοντας πως η πόλη πρέπει να είχε 2-3.000 κατοίκους. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι οικίες είχαν κεραμικά πατώματα. Βρέθηκαν επίσης αντικείμενα από οψιανό λίθο από την Ανατολία και όστρακα από την Ερυθρά Θάλασσα που σημαίνει πως οι κάτοικοι είχαν εμπορικές επαφές με τις λόγω περιοχές. Επίσης βρέθηκαν αιχμές βελών, πελέκια και μαχαίρια καθώς και βραχιόλια από μαργαριτάρια, αλλά και μεγάλες ποσότητες φακής η οποία διατηρήθηκε μάλιστα σε καλή κατάσταση. Βρέθηκαν επίσης τάφοι γεμάτοι ευρήματα, αλλά και οστά ζώων. Η πόλη ανακαλύφθηκε σε απόσταση μόλις 5 χλμ. από την Ιερουσαλήμ. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες πίστευαν πως η περιοχή της Ιουδαίας δεν ήταν ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη εκείνη την περίοδο.

https://www.history-point.gr/neolithiki-poli-9-000-eton-anakalyfthike-konta-stin-ieroysalim

ΚΟΥΡΗΤΗΣ: ΟΥΠΣ... ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ, 6000 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, (ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ 9000) ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΑ.  ΜΕΤΑ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ ΤΟΥ 4000 π.χ, ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΕΛΕΓΑΝ ΠΩΣ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΟΧΗ. ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ ΝΑ ΔΩ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΟΥΝ.

11.7.19

Το αρχαιότερο δείγμα Homo Sapiens στην Ευρασία βρέθηκε στην Ελλάδα

Ένα κρανίο που βρέθηκε στην Ελλάδα και χρονολογείται προ τουλάχιστον 210.000 ετών, αντιπροσωπεύει το αρχαιότερο δείγμα ανατομικά σύγχρονου ανθρώπου στην Ευρασία, δηλαδή εκτός Αφρικής, όπως ανακοίνωσε μια ομάδα Ελλήνων και ξένων επιστημόνων. Αυτό σημαίνει ότι -αν οι επιστήμονες έχουν δίκιο- το κρανίο είναι κατά τουλάχιστον 150.000 χρόνια παλαιότερο από το αρχαιότερο απολίθωμα «έμφρονος ανθρώπου» (Homo sapiens) που είχε βρεθεί έως τώρα στην Ευρώπη. Ένα δεύτερο κρανίο που βρέθηκε στην ίδια τοποθεσία της Πελοποννήσου και εκτιμάται ότι είναι τουλάχιστον 170.000 ετών, διαθέτει χαρακτηριστικά Νεάντερταλ.

Τα δύο απολιθωμένα κρανία είχαν ανακαλυφθεί στο σπήλαιο Απήδημα δυτικά της Αερόπολης στη Μάνη στο τέλος της δεκαετίας του 1970, στη διάρκεια ερευνών του Ανθρωπολογικού Μουσείου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όμως, έως τώρα δεν είχαν μελετηθεί σε βάθος και είχαν παραμείνει σχετικά άγνωστα, παρά τη μεγάλη σπουδαιότητα τους, όπως τώρα γίνεται αντιληπτό με μεγάλη καθυστέρηση. Οι ερευνητές από τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Βρετανία, με επικεφαλής την διακεκριμένη Ελληνίδα παλαιοανθρωπολόγο Κατερίνα Χαρβάτη του Κέντρου Σένκενμπεργκ για την Ανθρώπινη Εξέλιξη και το Παλαιοπεριβάλλον του γερμανικού Πανεπιστημίου Έμπερχαρντ Καρλς του Τίμπινγκεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», μελέτησαν για πρώτη φορά συγκριτικά, με σύγχρονες μεθόδους απεικόνισης και χρονολόγησης, τα δύο κρανία, γνωστά ως «Απήδημα 1» και «Απήδημα 2». Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στο σπήλαιο Απήδημα έζησαν δύο ομάδες, ένας πρώιμος πληθυσμός Homo sapiens, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από ένα πληθυσμό Νεάντερταλ, οι οποίοι προϋπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή της νότιας Ελλάδας. Με τη σειρά τους, οι Νεάντερταλ αντικαταστάθηκαν από προγόνους του σύγχρονου ανθρώπου της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου, η πιο πρώιμη παρουσία των οποίων στην περιοχή χρονολογείται πριν περίπου 40.000 χρόνια.

15.6.19

Η ιστορική συνέχεια Πρωτοελλήνων και Ελλήνων

Εισαγωγή

Το θέμα περί της ιστορικής συνέχειας Πρωτοελλήνων και Ελλήνων, θα μας απασχολήσει στην επόμενη σειρά άρθρων που θα ακολουθήσει. Η δομή και το περιεχόμενο, έχουν ως εξής:
  • Στο πρώτο μέρος, θα εξεταστεί η σημασία της μυθολογίας από ιστορικής απόψεως, η καταγωγή του Έλληνος, του Πελασγού και του Γραικού. Θα αναφερθούμε στους πρώτους βασιλείς και οικιστές της Αττικής, θα δούμε τους απογόνους του Δευκαλίωνος και θα κλείσουμε με τις περίφημες αμφικτιονίες. Με αυτόν τον τρόπο θα δοθεί μια γεύση ότι οι ίδιες οι ελληνικές παραδόσεις είναι υπέρμαχες της συνέχειας.
  • Στο δεύτερο μέρος, θα δούμε την άποψη του Θουκυδίδη για την εξάπλωση του ανθρώπου στην ελληνική γη, και θα απαντήσουμε στο επιχείρημα των εμφυλίων πολέμων που προβάλλεται από ορισμένους που θέλουν να πείσουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν εθνική συνείδηση.
  • Στο τρίτο μέρος, θα γίνει αναφορά στους Πελασγούς. Θα δειχτεί η αυτοχθονία, θα γίνει λόγος στις συχνές τους μεταναστεύσεις, θα αναφερθεί η σχέση τους με το ελληνικό γένος και θα δούμε από ποια φύλα και ομάδες αποτελούνταν.
  • Στο τέταρτο, θα δούμε την σύσταση του πληθυσμού στην αρχαία Ελλάδα.
  • Στο πέμπτο, θα αναφερθούμε στον Ηρόδοτο. Θα ξεχωρίσουμε τι γράφει ο Ηρόδοτος και που επιβεβαιώνεται, τι γράφει στα οποία υπάρχει αντίλογος (και τα οποία δεν παρουσιάζουν οι καλοθελητές) και πως διαστρέφονται ορισμένα σημεία του έργου του.
  • Στο έκτο μέρος, θα γίνει αναφορά στα Τρωικά.
  • Στο έβδομο και τελευταίο μέρος, θα μιλήσουμε για την λεγόμενη «κάθοδο» των Δωριέων.
Σχετικά με τις πηγές, χρησιμοποιούνται πρωτίστως πληροφορίες που προέρχονται από τους αρχαίους μας συγγραφείς και δευτερευόντως ακολουθούμε τις σύγχρονες. Για τα αρχαία κείμενα, δίδονται ακριβείς παραπομπές, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να τις βρει και να τις μελετήσει και ο ίδιος. Για τον λόγο αυτό, χρησιμοποιήθηκαν τα αρχαία κείμενα με την αρίθμηση των βιβλίων και των παραγράφων όπως αναγράφονται στον ιστότοπο της «Βικιθήκης».

Μέρος Α Επιμέρους ενότητες:
  • 1. Η μυθολογία είναι πανάρχαια ιστορία
  • 2. Η μυθολογική καταγωγή του Έλληνα
  • 3. Η μυθολογική καταγωγή του Πελασγού
  • 4. Η μυθολογική καταγωγή του Γραικού
  • 5. Οι πρώτοι βασιλείς και οικιστές Αττικής και Αθήνας
  • 6. Οι απόγονοι του Δευκαλίωνος
  • 7. Αμφικτύων και αμφικτιονίες

1. Η μυθολογία είναι πανάρχαια ιστορία

«Οι μύθοι είναι το πρώτο υλικό της ιστορίας. Η αξιολόγηση των μύθων καταλήγει πολλές φορές σε ιστορία, εκεί όπου οι μαρτυρίες τους παίρνουν το πιστοποιητικό της επαλήθευσης. Οι περιπτώσεις αυτές γίνονται διαρκώς και περισσότερες».
(«Ταξίδι στην ελληνική προϊστορία», σ. 78)

Οι μύθοι είναι πολυεπίπεδοι και δυναμικοί. Μπορούν να ερμηνευτούν με πολλούς τρόπους και να τους προσεγγίσει κανείς από διαφορετικές σκοπιές. Ο Πλούταρχος, εκφράζει αυτή την αλήθεια με ένα πολύ όμορφο παράδειγμα. Λέει ότι όπως το φως είναι ένα, αλλά αναλύεται στα χρώματα τις ίριδας, το ίδιο και ο μύθος. Ο ίδιος μύθος μπορεί να αναλυθεί με διαφορετικούς τρόπους και να δώσει διαφορετικά «χρώματα». Παρ’ όλα αυτά, θα είναι ο ίδιος μύθος, το ίδιο φως. «Καθάπερ οι μαθηματικοί την ίριν έμφασιν είναι του ηλίου (…) ούτως ο μύθος ενταύθα λόγου τινός έμφασις εστί ανακλώντος επ’ άλλα την διάνοιαν» («Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 359 Α). Ένα από τα επίπεδα, είναι και το ιστορικό. Πράγματι, αρκετοί μύθοι έχουν ιστορικό πυρήνα. Με αυτό το θέμα άρχισε να πραγματεύεται η επιστήμη της γεωμυθολογίας, η οποία αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια.

Ο καθηγητής Γεωλογίας του πανεπιστημίου Αθηνών, κος Ηλίας Μαριολάκος, αναφέρει: "Πολλοί πιστεύουν ότι οι ελληνικοί μύθοι είναι φανταστικές ιστορίες. Κατά τη γνώμη μου, η άποψη αυτή είναι εσφαλμένη, τουλάχιστον σχετικά με το θέμα των γεωγραφικών και φυσικών-ωκεανογραφικών χαρακτηριστικών του Ατλαντικού Ωκεανού και γενικότερα των ωκεανών, όπως αυτά περιγράφονται κυρίως από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τα Ορφικά και τον Πλούταρχο"

Το βέβαιον είναι ότι οι αρχαίοι συγγραφείς εκλαμβάνουν τα μυθολογούμενα ως αρχαία ιστορία. Αυτό το βλέπουμε όχι μόνο στις αρχαίες τραγωδίες, αλλά και σε επιστημονικά συγγράμματα της αρχαιότητας, όπως στα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη. Επί παραδείγματι, ο Αριστοτέλης, εξετάζοντας διάφορα πολιτεύματα (και στο συγκεκριμένο μέρος, την βασιλεία), κάνει αναφορά στους ηρωικούς χρόνους. Οι ηρωικοί χρόνοι είναι καθαρά μυθολογικοί, οι οποίοι τοποθετούνται από τον Ησίοδο ένα γένος πριν το σιδηρούν, το οποίο είναι ιστορικό. «Τέταρτον δ’ είδος μοναρχίας βασιλικής αι κατά τους ηρωικούς χρόνους εκούσιαι τε και πάτριαι γιγνόμεναι κατά νόμον» («Πολιτικά», 1285 b). Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Αριστοτέλης απορρίπτει την ιστορικότητα και εργάζεται σε θεωρητικό-φιλοσοφικό επίπεδο. Διότι χρησιμοποιεί την ιστορική και αναλυτική μέθοδο, για να κρίνει και να προτείνει το καλύτερο πολίτευμα το οποίο εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά της κάθε πόλης, ή να προτείνει τρόπους ώστε αυτά να βελτιωθούν. Πατάει επί στερεού εδάφους, αναζητώντας το καλύτερο πολίτευμα από τα ήδη υπαρκτά. Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, που αναπτύσσει ιδέες για το ιδανικό-ιδεατό πολίτευμα, που ποτέ δεν υπήρξε. Στα «Πολιτικά», ο Αριστοτέλης αναφέρεται επίσης στον Σέσωστρι, τον Μίνωα και σε άλλα πρόσωπα της μυθολογίας, ως ιστορικά.

Επειδή «αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις», κατά τον Αντισθένη, καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει η λέξη «μύθος».

Σύμφωνα με το «Μέγα λεξικό της όλης ελληνικής γλώσσης» του Δ. Δημητράκου, η λέξη «μύθος» έχει τις εξής σημασίες:
  • α) «παν ό,τι λέγεται δια του στόματος, λόγος προφορικός, ομιλία»,
  • β) «η εν δημοσία συνελεύσει αγόρευσις, ομιλία»,
  • γ) «η διαγωγή, ο τρόπος του φέρεσθαι, το φέρσιμο»,
  • δ) «διάλογος, συνομιλία»,
  • ε) «προσταγή, διαταγή, υπόσχεσις»,
  • στ) «συμβουλή»,
  • ζ) «βουλή, απόφασις, σκοπός, σχέδιον»,
  • η) «υπόθεσις του λόγου, η ουσία, το πράγμα»,
  • θ) «λόγος, ρήσις, απόφθεγμα, παροιμία»,
  • ι) «φήμη, διάδοσις, λόγια του κόσμου»,
  • ια) «αγγελία, είδησις, πληροφορία»,
  • ιβ) «διήγησις, ιστορία, ιστορικόν διήγημα»,
  • ιγ) στην νεότερη δημοτική γλώσσα, «φανταστική διήγησις, πλαστή ιστορία, παραμύθι»,
  • ιδ) «μυθική παράδοσις αναφερόμενη εις θεούς ή ήρωας»,
  • ιε) «αλληγορική διήγησις αναφερομένη εις ζώα ή φυτά, εξ ης αντλείται ηθικόν συμπέρασμα»,
  • ιστ) «υπόθεσις δράματος, έπους, μυθιστορήματος»,
  • ιζ) «στάσις, επανάστασις» (τόμος Θ΄, σ. 4799-4800).
Όπως διευκρινίζεται στο λεξικό, μόνο στα νεότερα χρόνια, η λέξη πήρε την έννοια του «φανταστικού», του «παραμυθιού». Στα αρχαία χρόνια είχε κυρίως την έννοια του «προφορικού λόγου».

Σύμφωνα με το «Ομηρικό λεξικό» του Α. Κωνσταντινίδη, η λέξη «μύθος» σημαίνει «λόγος, λόγια, αγόρευσις, δημηγορία, διήγησις» (σ. 433) και απαντάται στα Ομηρικά Έπη.

Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης (90-30 π. κ. ε), επιχείρησε κάποτε ένα τεράστιο εγχείρημα· να καταγράψει την παγκόσμια ιστορία. Και το κατάφερε, συγγράφοντας σαράντα βιβλία, ξεκινώντας από τα μυθολογικά χρόνια μέχρι τον Γαλατικό Πόλεμο του Καίσαρα το 59 π.κ.ε. Στην αρχή του τέταρτου βιβλίου της «Ιστορικής Βιβλιοθήκης», επισημαίνει τα προβλήματα που συναντούν όσοι προσπαθούν να συντάξουν «παλαιάς μυθολογίας». Το υλικό είναι δυσεύρετο εξαιτίας της αρχαιότητος, ενώ παράλληλα η χρονική τοποθέτηση των γεγονότων δεν επιδέχεται ακριβή έλεγχο. Για αυτούς τους λόγους, οι αναγνώστες στην εποχή του, περιφρονούσαν τα ιστορούμενα. Όπως ακριβώς κάνουν και σήμερα οι περισσότεροι που δεν έχουν ασχοληθεί. Επιπροσθέτως, η αφήγηση καθίσταται δύσκολη, διότι υπάρχουν πλήθη ηρώων, ημιθέων, και άλλων ανδρών που πρέπει να γενεαλογηθούν.

Ακόμα, οι διάφοροι μύθοι παραδίδονται μερικές φορές με παραλλαγές. Όπως γράφει,
«συμβαίνει τους αναγεγραφότας τας αρχαιότατας πράξεις τε και μυθολογίας ασυμφώνους είναι προς αλλήλους».

Για αυτούς τους λόγους οι μεταγενέστεροι ιστορικοί, δεν ασχολήθηκαν με την αρχαία μυθολογία, όπως ο Έφορος ο Κύμαιος, ο Καλλισθένης, ο Θεόπομπος. Δεν την συμπεριέλαβαν συστηματικά, εξαιτίας της δυσκολίας της συγγραφής.

Ο Διόδωρος, σε αντίθεση με τους παραπάνω, γράφει:
«Ημείς δε την εναντία τούτοις κρίσιν έχοντες, και τον εκ της αναγραφής πόνον υποστάντες, την πάσαν επιμέλειαν εποιησάμεθα της αρχαιολογίας». Για εκείνον, «εξ αιώνος υπεράραι τη μνήμη παραδοθέντας». Δηλαδή, διά του μύθου φτάνει ως εμάς η ανάμνηση γεγονότων από τα πανάρχαια χρόνια. Για αυτό και αξίζει κάθε φιλοπονία προς διαλεύκανσή της.

Στο ίδιο βιβλίο, αναφέρεται ότι υπάρχουν ενθύμια από εκείνη την εποχή μέχρι τις μέρες του. Για παράδειγμα, τα δώρα της φιλοξενίας που έδωσαν ο Κάκιος και ο Πινάριος στον Ηρακλή.  
«Εν ταύτη δε των επιφανών όντες ανδρών Κάκιος και Πινάριος εδέξαντο τον Ηρακλέα ξενίοις αξιολόγοις και δωρεαίς κεχαρισμέναις ετίμησαν· και τούτων των ανδρών υπομνήματα μέχρι τώνδε των καιρών διαμένει κατά την Ρώμην» (4.1- 4.8/4. 21).

Ο Παυσανίας, στο έργο του αναφέρει ότι κατά τις περιηγήσεις του επισκέφτηκε τους τάφους των μυθολογούμενων προσώπων και είδε διάφορα αναμνηστικά κειμήλια που υπήρχαν στην εποχή του. Επί παραδείγματι, αναφέρεται στα ίχνη της γιγαντομαχίας που βρίσκονταν στην Τραπεζούντα της Αρκαδίας, σε οστά γιγάντων που είδε, την καταφθαρμένη δορά του καλυδώνιου κάπρου στην Τεγέα, τον τάφο του Επύτου που αναφέρει και ο Όμηρος. Ο Αρριανός, αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος όταν έφτασε στο Ίλιο, επισκέφτηκε και στεφάνωσε τον τάφο του Αχιλλέα και ο Ηφαιστίωνας του Πατρόκλου.

Ο Πλάτων, δέχεται επίσης, ότι η μυθολογία είναι παλαιά ιστορία που πρέπει να αναζητηθεί με επιμέλεια. «Μυθολογία γαρ αναζήτησις τε των παλαιών μετά σχολής» («Κριτίας», 110 a).

Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, ήταν επικεφαλής μιας ομάδας καθηγητών που δραστηριοποιήθηκαν στην Βιέννη, λίγα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821. Εργάστηκε για τον διαφωτισμό του έθνους, και συνόψισε την μυθολογία σε πέντε τόμους με πληθώρα παραπομπών στα αρχαία κείμενα, με σκοπό να μαθητεύσει τους Έλληνες στις προγονικές παραδόσεις για την αφύπνιση τους. Γράφει:
"Τούτων ουν ούτως εχόντων, η ιστορία αναφέρει περιστατικώς τα συμβεβηκότα μόνον του ιστορικου αιώνος, τα δε λοιπά των προτέρων αιώνων, πρέπει να τα αναζητήσωμεν εις την Μυθολογίαν, τουτέστιν εις την Αρχαιολογίαν· τα οποία είναι μεν αναγκαία εις πάντα άνθρωπον, ως είρηται, εις ημάς όμως είναι αναγκαιότατα και ωφελιμότατα, και συνέβησαν εις την Ελλάδα την πατρίδα ημών· και είναι ανάγκη μεγάλη να γνωρίζωμεν οποίους προγόνους είχομεν και ποίαν γην κατοικούμεν." («Ωγυγία», Α΄ τόμος, σ. 32) Διακρίνει λοιπόν, έξι είδη μύθων. Ανάμεσά τους, και τους ιστορικούς. Γράφει… "Ιστορικοί είναι όσοι διηγούνται τις ιστορίες των θεών, των ηρώων και άλλων αρχαίων συμβάντων ανάμικτα με μυθοπλασίες, από τους οποίους αν αφαιρεθούν τα μυθώδη και τα παράλογα της αρχαϊκής δεισιδαιμονίας και αμάθειας, μάλιστα δε της ποιητικής φαντασίας, μένει η ιστορία καθαρή. Σε αυτούς τους μύθους ανήκουν η εκστρατεία των Αργοναυτών, ο πόλεμος της Τροίας, οι εκστρατείες του Ηρακλή, του Περσέα, του Διονύσου και όλων των αρχαίων γεγονότων, με τα περιστατικά που αναφέρονται. Ακόμη, και πρόσωπα και τόποι, οι οποίοι διατηρούν και σήμερα τις ονομασίες τους, καθώς και άλλα πολλά συμβάντα που επιβεβαιώνουν το κύρος της εξιστόρησης. (ο. π. σ. 174)

Όπως θα δούμε στην σειρά των άρθρων που θα ακολουθήσει, οι αρχαίοι συγγραφείς λίγο έως πολύ, λαμβάνουν πληροφορίες από την μυθολογία και τις αξιοποιούν στα συγγράμματά τους, όπως ο Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος, ο Στράβων, ο Αρριανός.

Αφού ξεκαθαρίσαμε τα παραπάνω, ας δούμε κάποιες βασικές καταγωγές, όπως είναι καταγεγραμμένες στην ελληνική παράδοση…

10.6.19

Βρέθηκαν θεραπείες του Ιπποκράτη στην Αγία Αικατερίνη του Σινά

Κατά τον Μεσαίωνα οι περγαμηνές, που φτιαχνόντουσαν από δέρμα ζώων, ήταν πολύτιμες γι’ αυτό και συνήθιζαν να τις ξαναχρησιμοποιούν σβήνοντας παλιότερα κείμενα και γράφοντας νέα πάνω από αυτά. Αυτά ήταν τα παλίμψηστα. Με την σύγχρονη τεχνική της πολυφασματικής απεικόνισης, ειδικοί επιστήμονες που ερευνούν τα παλίμψηστα της βιβλιοθήκης της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στην έρημο του Σινά, ανακάλυψαν σπάνιες συνταγές του Ιπποκράτη.

Ήταν ήδη γνωστό ότι επρόκειτο για ένα εξαιρετικά σημαντικό χειρόγραφο. Η περγαμηνή, που βρέθηκε στην παλαιότερη βιβλιοθήκη του κόσμου, καλά διατηρημένη για περισσότερα από 1.200 χρόνια, χάρη στο ξερό και σταθερό κλίμα της ερήμου του Σινά, περιείχε το πρώτο γνωστό αντίγραφο των Ευαγγελίων στα αραβικά. Παρατηρώντάς τη, ωστόσο, πιο προσεκτικά φαίνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο. Σε μια σελίδα, μόλις που διακρίνεται αχνά πίσω από τις γραμμές το σβησμένο σχέδιο ενός φυτού, ενώ σε άλλες σελίδες μπορεί κανείς να δει «φαντάσματα ελληνικών λέξεων», γράφουν οι Times. Ειδικοί επιστήμονες, που ερευνούν τις περγαμηνές στην βιβλιοθήκη της Αγίας Αικατερίνης του Σινά, χρησιμοποίησαν την τεχνολογία της πολυφασματικής απεικόνισης για να αποκαλύψουν τι κρυβόταν πίσω από το Ευαγγέλιο, το οποίο ήταν γραμμένο πάνω από κάποιο άλλο αρχαίο κείμενο και διαπίστωσαν ότι το λουλούδι προέρχονταν από μια όμορφη απεικόνιση φαρμακευτικών βοτάνων. Στην αρχαία περγαμηνή κάτω από το Ευαγγέλιο που ήταν γραμμένο στα Αραβικά αποκαλύφθηκαν ελληνικές λέξεις και το σκίτσο ενός φυτού.

DNA from 31,000-year-old milk teeth leads to discovery of new group of ancient Siberians

Two children's milk teeth buried deep in a remote archaeological site in north eastern Siberia have revealed a previously unknown group of people lived there during the last Ice Age.  The finding was part of a wider study which also discovered 10,000 year-old human remains in another site in Siberia are genetically related to Native Americans—the first time such close genetic links have been discovered outside of the US.

The international team of scientists, led by Professor Eske Willerslev who holds positions at St John's College, University of Cambridge, and is director of The Lundbeck Foundation Centre for GeoGenetics at the University of Copenhagen, have named the new people group the 'Ancient North Siberians' and described their existence as 'a significant part of human history'. The DNA was recovered from the only human remains discovered from the era—two tiny milk teeth—that were found in a large archaeological site found in Russia near the Yana River. The site, known as Yana Rhinoceros Horn Site (RHS), was found in 2001 and features more than 2,500 artefacts of animal bones and ivory along with stone tools and evidence of human habitation.

Researchers estimate that the population numbers at the site would have been around 40 people with a wider population of around 500. Genetic analysis of the milk teeth revealed the two individuals sequenced showed no evidence of inbreeding which was occurring in the declining Neanderthal populations at the time. The complex population dynamics during this period and genetic comparisons to other people groups, both ancient and recent, are documented as part of the wider study which analysed 34 samples of human genomes found in ancient archaeological sites across northern Siberia and central Russia.

20.5.19

Oldest Scandinavian human DNA found in ancient chewing gum - Neanderthals and modern humans diverged at least 800,000 years ago

The first humans who settled in Scandinavia more than 10,000 years ago left their DNA behind in ancient chewing gum, masticated lumps made from birch bark pitch. This is shown in a new study conducted at Stockholm University and published in Communications Biology. "DNA from these ancient chewing gums have an enormous potential not only for tracing the origin and movement of peoples long time ago, but also for providing insights in their social relations, diseases and food," says Per Persson at the Museum of Cultural History in Oslo. "Much of our history is visible in the DNA we carry with us, so we try to look for DNA where ever we believe we can find it," says Anders Götherström, at the Archaeological Research Laboratory at Stockholm University, where the work was conducted.

Read: https://phys.org/news/2019-05-oldest-scandinavian-human-dna-ancient.html

Neanderthals and modern humans diverged at least 800,000 years ago, substantially earlier than indicated by most DNA-based estimates, according to new research by a UCL academic. The research, published in Science Advances, analysed dental evolutionary rates across different hominin species, focusing on early Neanderthals. It shows that the teeth of hominins from Sima de los Huesos, Spain—ancestors of the Neanderthals—diverged from the modern human lineage earlier than previously assumed.

Read: https://phys.org/news/2019-05-neanderthals-modern-humans-diverged-years.html

14.5.19

Αριμάσπεια Έπη

Το βασικό έργο το οποίο κατά την αρχαιότητα αποδιδόταν στον Αριστέα τον Προκονήσιο ήταν το έπος Αριμάσπεια, του οποίου το όνομα προέρχεται από την ομώνυμη μυθική εθνότητα η οποία κατοικούσε στη βόρεια Σκυθία, γειτονεύοντας με τους επίσης μυθικούς Υπερβορείους. Τα Αριμάσπεια χωρίζονταν σε τρία βιβλία, στα οποία ο Αριστέας αφηγούνταν τις εντυπώσεις του από τα ταξίδια του στις περιοχές πέρα από τον Εύξεινο Πόντο.  Από τον Ηρόδοτο αναφέρονται τα ταξίδια του στις χώρες των Κιμμερίων, των Αριμασπών και των Ισσηδόνων. Τα Αριμάσπεια ήταν αρκετά γνωστά στους αρχαίους συγγραφείς, κρίνοντας από το πλήθος των αναφορών σε αυτά. Ωστόσο, φαίνεται πως έπεσαν σχετικά νωρίς στη λήθη, ενώ η πατρότητα του έργου αμφισβητήθηκε από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα (1ος αιώνας π.Χ).

Ο Αριστέας ο Προκοννήσιος ήταν Έλληνας επικός ποιητής των αρχαίων χρόνων από το ομώνυμο νησί της Προποντίδας. Η ύπαρξή του ακροβατεί μεταξύ του θρύλου και της ιστορικής πραγματικότητας, με το όνομά του να συνδέεται τόσο με την ποιητική δημιουργία όσο και με αφηγήσεις υπερφυσικού χαρακτήρα στις οποίες του αποδίδονται ιδιαίτερες δυνάμεις, καθώς και μια ιδιαίτερη σχέση με τον Απόλλωνα. Το λεξικό της Σούδας αναφέρει ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Δημοχάρις. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το όνομα του πατέρα του ήταν Καϋστρόβιος και ανήκε σε μια ανώτερη οικογένεια αριστοκρατών του νησιού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: https://dia-kosmos.blogspot.com/2019/05/blog-post_87.html

17.4.19

Από το αιγαίο οι κατασκευαστές του Στόουνχεντζ, υποστηρίζει νέα έρευνα

Οι κατασκευαστές του διάσημου μνημείου του Στόουνχεντζ φαίνεται πως κατάγονταν από τα παράλια της Μικράς Ασίας σύμφωνα με μια νέα γενετική έρευνα. Ήσαν αγρότες που, ξεκινώντας το ταξίδι τους προς τα δυτικά από την  ανατολική ακτή του Αιγαίου, διέσχισαν τη Μεσόγειο, έφθασαν στην Ιβηρική και από εκεί -μέσω Γαλλίας- κατέληξαν στη Βρετανία περίπου το 4.000 π.Χ. Γρήγορα, λόγω και του πολύ μεγαλύτερου αριθμού τους, αντικατέστησαν τους ντόπιους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, με εξαίρεση τη Δυτική Σκοτία. Οι απόγονοί τους κάποια στιγμή, περί το 3.000 π.Χ., άρχισαν να κτίζουν το μνημείο του Στόουνχεντζ, για λόγους που δεν είναι απολύτως σαφείς μέχρι σήμερα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ίαν Μπαρνς του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου και τον Μαρκ Τόμας του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Ecology & Evolution”, σύμφωνα με το BBC και τη βρετανική «Ιντιπέντεντ», ανέλυσαν και συνέκριναν το DNA 47 νεολιθικών σκελετών (ηλικίας 4.500 έως 6.000 ετών) που έχουν βρεθεί στη Βρετανία, έξι σκελετών κυνηγών-τροφοσυλλεκτών της προηγούμενης μεσολιθικής περιόδου (ηλικίας 6.000 έως 11.600 ετών), καθώς και DNA από σύγχρονους Ευρωπαίους.

15.2.19

ΠΕΛΤΑΣΤΕΣ: Το πεζικό πολλαπλού ρόλου της αρχαίας Ελλάδας

Οι πελταστές, αντιθέτως με τους ψιλούς, συμβατικά χαρακτηρίζονται ως ελαφρύ πεζικό, απλώς διότι ήταν ελαφρύτεροι των οπλιτών. Στην πραγματικότητα οι πελταστές ήταν πεζικό πολλαπλών ρόλων, ένας ενδιάμεσος τύπος ανάμεσα στο βαρύ πεζικό και στους ακροβολιστές. Οι πελταστές ήταν ο κύριος τύπος πεζικού των θρακικών και πρώιμων μακεδονικών ελληνικών στρατών. Ήταν εξοπλισμένοι με ένα αριθμό ακοντίων, ελαφρά ασπίδα και σπαθί. Η ασπίδα των Θρακών πελταστών έφερε έλλειψη στο δεξιό της πλευρό και ομοίαζε με αυτή των Μυκηναίων πολεμιστών που εικονίζονται στο αγγείο των Πολεμιστών. Από την ιδιόμορφη αυτή τους ασπίδα, την πέλτη, οι πελταστές έλαβαν και το όνομα τους. Ορισμένοι έφεραν και κράνος. Οι πελταστές τάσσονταν σε χαλαρή τάξη, πυκνότερη όμως της αντίστοιχης των ψιλών, σε βάθος όχι μεγαλύτερο των 8 ζυγών. Λόγω του ελαφρού οπλισμού τους και του τρόπου παράταξής τους ήταν ταχείς και ευέλικτοι σε κάθε τύπο εδάφους. Ήταν σε δύσβατα όμως εδάφη όπου ήταν κυριολεκτικά ακατανίκητοι. Η πυκνότερη τάξη τους προσέδιδε σαφές πλεονέκτημα έναντι των ψιλών και η ταχύτητα και η ευελιξία τους, τους καθιστούσε ιδιαιτέρως επικίνδυνους αντιπάλους για τους οπλίτες. Όπως και οι ψιλοί οι πελταστές έτρεμαν μόνο την έφοδο ιππικού εναντίον τους, σε ομαλό έδαφος. Από το βαρύ πεζικό δεν είχαν λόγο να φοβούνται, γιατί λόγω ταχύτητας, μπορούσαν να εμπλέκονται ή να απεμπλέκονται μαζί του κατά το δοκούν.