Ηλιθιοκρατία, το "πολίτευμα" - καθεστώς του τραγικού παρόντος και σχεδόν σίγουρου μέλλοντος

Πρόσφατη μελέτη από ερευνητές της Microsoft και του Carnegie Mellon University αναδεικνύει πως οσοι βασίζονται υπερβολικά στην ΑΙ «χάνουν» κατά κάποιον τρόπο την δυνατότητα κριτικής σκέψης. Η μελέτη επικεντρώθηκε στους λεγόμενους ‘knowledge workers’ – άτομα των οποίων η εργασία περιλαμβάνει διαχείριση πληροφοριών – και αποκάλυψε ότι όσο περισσότερο βασίζονται στα AI εργαλεία, τόσο μειώνεται η ικανότητά τους να επιλύουν προβλήματα μόνοι τους. Καθώς η AI γίνεται ολοένα και πιο συνηθισμένο εργαλείο στον εργασιακό χώρο, η έρευνα δείχνει ότι οι χρήστες τείνουν να εμπιστεύονται τις αυτόματες απαντήσεις αντί να αναπτύσσουν τη δική τους κριτική σκέψη.

Η μελέτη περιλάμβανε 319 συμμετέχοντες, οι οποίοι κατέγραψαν τον τρόπο που χρησιμοποιούν τα generative AI εργαλεία. Οι συμμετέχοντες ανέφεραν το είδος των εργασιών που εκτελούσαν, την εμπιστοσύνη τους στα αποτελέσματα της AI, την ικανότητά τους να αξιολογούν τις απαντήσεις και την αυτοπεποίθησή τους στην εκτέλεση των ίδιων εργασιών χωρίς τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Ένα από τα βασικά ευρήματα της έρευνας ήταν ότι όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη είχαν στην AI, τόσο λιγότερο ενεργοποιούσαν τις κριτικές τους δεξιότητες, ιδιαίτερα σε εργασίες χαμηλού ρίσκου όπου ο έλεγχος ήταν μικρότερος.

Αύξησαν τη διάρκεια ζωής ποντικών κατά 25% και ελπίζουν να αποκαλύψουν και να διαχειριστούν τις μοριακές διεργασίες της γήρανσης στους ανθρώπους

Οι έρευνες αφορούν μία συγκεκριμένη πρωτεΐνη με την ονομασία interleukin-11. Τα επίπεδα αυτής αυξάνονται όσο μεγαλώνουμε, οδηγώντας σε μεγαλύτερα επίπεδα φλεγμονής, ενώ οι ερευνητές λένε πως ενεργοποιεί διάφορους βιολογικούς διακόπτες που ελέγχουν το ρυθμό της γήρανσης.

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν δύο πειράματα:

• Στο πρώτο, τροποποίησαν γενετικά τα ποντίκια για να μην παράγουν την interleukin-11
• Στο δεύτερο περίμεναν μέχρι να φτάσουν τα ποντίκια σε ηλικία 75 εβδομάδων (ισοδύναμο με 55χρονο άνθρωπο) και έπειτα τους χορηγούσαν φάρμακο για να εξαφανίσουν την interleukin-11 από το σώμα τους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως η διάρκεια ζωής των ποντικιών αυξήθηκε κατά 25%. Τα γερασμένα ποντίκια εργαστηρίου πεθαίνουν συνήθως από καρκίνο, ωστόσο αυτά που δεν είχαν την πρωτεΐνη interleukin-11, σημείωσαν πολύ χαμηλότερη εμφάνιση καρκίνου. Επέδειξαν επίσης βελτιωμένη λειτουργία μυών, ήταν πιο λεπτά και είχαν πιο υγιές τρίχωμα.

Πέντε χιλιάδες άγνωστοι ιοί ανακαλύφθηκαν στους ωκεανούς της Γης

Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής επιστήμονες του Πανεπιστημίου Ohio State στις ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι ανακάλυψε-εντόπισε πέντε χιλιάδες ιούς RNA. Πρόκειται για ιούς που δεν χρησιμοποιούν το DNA (δύο πολυνουκλεοτιδικές αλυσίδες) ως γενετικό υλικό αλλά το RNA που το μόριο του είναι μονόκλωνο δηλαδή χρησιμοποιεί μια αλυσίδα. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι ιοί αυτοί έχουν πολύ μεγάλη ποικιλομορφία και θα πρέπει για ορισμένους από αυτούς να δημιουργηθούν νέες κατηγορίες ιών. Ανέλυσαν 35 χιλιάδες δείγματα νερού που συλλέχθηκαν από 121 περιοχές και στους πέντε ωκεανούς της Γης. Η συγκεκριμένη έρευνα πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο ενός μεγάλου ερευνητικού προγράμματος, του Tara Oceans Consortium, που μελετά τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στους ωκεανούς.

Αποκωδικοποιήθηκε, για πρώτη φορά, το πλήρες ανθρώπινο γονιδίωμα (Με την ανάγνωση και του 8% που έλειπε)

Ολοκληρώθηκε έτσι, μετά από περίπου 20 χρόνια, το έργο που είχε ξεκινήσει με το Πρόγραμμα Ανθρωπίνου Γονιδιώματος, το οποίο είχε "χαρτογραφήσει" έως το 2003 περίπου το 92% του γονιδιώματος του ανθρώπου. Το υπόλοιπο 8%, το οποίο δεν είχε ποτέ αποκωδικοποιηθεί και τώρα πλέον "διαβάστηκε", περιλαμβάνει αρκετά γονίδια και περιοχές επαναλαμβανόμενου DNA, ενώ είναι συγκρίσιμο σε μέγεθος με ένα χρωμόσωμα.

Το πλήρες γονιδίωμα προσθέτει σχεδόν 200 εκατομμύρια ζεύγη βάσεων νέων αλληλουχιών DNA, μεταξύ των οποίων 99 γονίδια που πιθανώς κωδικοποιούν πρωτεΐνες και σχεδόν 2.000 υποψήφια γονίδια που χρήζουν περαιτέρω μελέτης. Επίσης διορθώνει χιλιάδες λάθη στο έως τώρα ανολοκλήρωτο ανθρώπινο γονιδίωμα αναφοράς (το λεγόμενο GRCh38), που είχε πρωτοπαρουσιαστεί το 2000, είχε συναρμολογηθεί από πολλούς δωρητές και δεν αφορούσε έναν μόνο άνθρωπο, όπως συμβαίνει με το νέο πλήρες γονιδίωμα.

Οι περισσότεροι από 100 ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Ερευνών Ανθρωπίνου Γονιδιώματος (NHGRI) των ΗΠΑ και πολλών αμερικανικών και άλλων πανεπιστημίων, οι οποίοι είχαν συστήσει την επιστημονική κοινοπραξία Τ2Τ (Telomere to Telomere) έκαναν έξι σχετικές δημοσιεύσεις στο "Science", καθώς και μερικές ακόμη σε άλλα επιστημονικά περιοδικά. Υπογράμμισαν ότι η ύπαρξη πια μιας ολοκληρωμένης αλληλούχισης των συνολικά περίπου τριών δισεκατομμυρίων βάσεων ("γραμμάτων") του ανθρώπινου DNA είναι κρίσιμη για την κατανόηση όλου του φάσματος της ανθρώπινης γονιδιωματικής ποικιλομορφίας, του γενετικού υποβάθρου ορισμένων ασθενειών και της ανθρώπινης εξέλιξης.

Η ολοκλήρωση της ανάγνωσης του γονιδιώματος επιτεύχθηκε με ελάχιστο κόστος σε σχέση με εκείνο (3 δισ. δολ.) του αρχικού Human Genome Project, χάρη στις προόδους της τεχνολογίας αλληλούχισης DNA, ιδίως των μηχανημάτων της εταιρείας Oxford Nanopore Technologies.

Η αποκωδικοποίηση του πλήρους γονιδιώματος αναφοράς με την ονομασία T2T-CHM13 θα διευκολύνει την καλύτερη κατανόηση του πώς διαφέρει το DNA από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ήδη, χρησιμοποιώντας το πλήρες γονιδίωμα ως σημείο αναφοράς, οι ερευνητές ανακάλυψαν περισσότερες από 2 εκατομμύρια πρόσθετες παραλλαγές στο ανθρώπινο γονιδίωμα, ενώ ασφαλώς θα ακολουθήσουν και άλλες στο μέλλον.

Σύστημα τεχνητής νοημοσύνης κέρδισε για πρώτη φορά ανθρώπους στο μπριτζ

Στο μπριτζ, μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος εξακολουθούσε να έχει το προβάδισμα απέναντι στις μηχανές. Όμως ένα πρόγραμμα τεχνητής που ανέπτυσσε τα τελευταία τέσσερα έτη η γαλλική εταιρεία Nukk AI κατάφερε να ρίξει και αυτό το κάστρο. Η εταιρεία οργάνωσε ένα διήμερο τουρνουά μπριτζ στο Παρίσι στο οποίο κάλεσε οκτώ παγκόσμιους πρωταθλητές του μπριτζ για να αναμετρηθούν με το Nook όπως ονομάζεται το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης. Το NooK κατάφερε να τους κερδίσει και να γίνει το πρώτο πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που κερδίζει ανθρώπους στο μπριτζ. Ενώ τα περισσότερα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μαθαίνουν ένα παιχνίδι παίζοντας πρώτα δισεκατομμύρια παρτίδες του, το NooK διαθέτει άλλη προσέγγιση. Πρώτα έμαθε τους κανόνες του μπριτζ και μετά άρχισε να βελτιώνει τις επιδόσεις του παίζοντας το. Το NooK κέρδισε το 83% των παρτίδων στο τουρνουά.Η τεχνολογία και κυρίως η τακτική προσέγγιση του NooK μπορεί να έχει πλήθος εφαρμογών.

• «Αυτό που συνέβη αποδεικνύει την πολύ σημαντική πρόοδο που έχει συντελεστεί στον τομέα της ανάπτυξης συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης. Το NooK βελτιώνεται με ένα τρόπο που είναι πιο κοντά στους τρόπους που ακολουθούν για να μάθουν και οι άνθρωποι. Το NooK έκανε εξαιρετική δουλειά. Κατάφερνε να διαβάσει τους αντιπάλους του καλύτερα από ότι το κάνουν οι άνθρωποι για αυτό και μπορούσε να εκμεταλλευτεί τα λάθη τους» αναφέρει ο Στίβεν Μάγκλετον, καθηγητής στο Imperial College του Λονδίνου και ειδικός στον τομέα της μηχανικής εκμάθησης, ένα ραγδαία αναπτυσσόμενο κλάδο της τεχνητής νοημοσύνης.
• «Πρόκειται για μια ικανότητα που αποκτά ο άνθρωπος μετά από πολύ εξάσκηση και απόκτηση εμπειρίας και έχω εκπλαγεί ευχάριστα που ένα ρομποτικό σύστημα μιμείται τόσο καλά μια ανθρώπινη ικανότητα» αναφέρει η Νεβένα Μιχαήλοβα Σένιορ, που είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στο μπριτζ και πήρε μέρος στο τουρνουά.

Can a planet have a mind of its own?

The collective activity of life—all of the microbes, plants, and animals—have changed planet Earth. Take, for example, plants: Plants "invented" a way of undergoing photosynthesis to enhance their own survival, but in so doing, released oxygen that changed the entire function of our planet. This is just one example of individual lifeforms performing their own tasks, but collectively having an impact on a planetary scale.

• If the collective activity of life—known as the biosphere—can change the world, could the collective activity of cognition, and action based on this cognition, also change a planet?
• Once the biosphere evolved, Earth took on a life of its own. If a planet with life has a life of its own, can it also have a mind of its own?

These are questions posed by Adam Frank, the Helen F. and Fred H. Gowen Professor of Physics and Astronomy at the University of Rochester, and his colleagues David Grinspoon at the Planetary Science Institute and Sara Walker at Arizona State University, in a paper published in the International Journal of Astrobiology. Their self-described "thought experiment" combines current scientific understanding about the Earth with broader questions about how life alters a planet. In the paper, the researchers discuss what they call "planetary intelligence"—the idea of cognitive activity operating on a planetary scale—to raise new ideas.

Εντοπίστηκαν βακτήρια που ζουν σε τοξική λίμνη που βράζει

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Boulder στο Κολοράντο ανακάλυψαν ένα νέο είδος εξτρεμόφιλων* οργανισμών. Πρόκειται για βακτήρια που ζουν σε λίμνη που έχει σχηματιστεί στο ηφαίστειο Poás στην Κόστα Ρίκα. Η λίμνη βρίσκεται σε ύψος περίπου 2,5 χιλιάδων μέτρων, έχει διάμετρο 300 μέτρων και βάθος εκατό μέτρων. Αποτελείται από ηφαιστειακά υλικά που κυριολεκτικά βράζουν. Τα βακτήρια όχι μόνο έχουν καταφέρει να αντέχουν στις συνθήκες βρασμού αλλά έχουν προσαρμοστεί στο τοπικό περιβάλλον και βρήκαν τρόπους να παράγουν ενέργεια χρησιμοποιώντας στοιχεία όπως το θείο, ο σίδηρος και το αρσενικό.

Η ερευνητική ομάδα αναφέρει ότι οι συνθήκες στην λίμνη είναι παρόμοιες με αυτές που γνωρίζουμε ότι υπήρχαν στην πρώιμη ιστορία της Γης και αποτέλεσαν το περιβάλλον που αναπτύχθηκαν οι πρώτες μορφές ζωής οι οποίες κατάφεραν να επιβιώσουν και να εξελιχθούν παράλληλα με τη γεωλογική εξέλιξη της Γης.

[*Μορφές ζωής, συνήθως βακτήρια και μικρόβια, που καταφέρνουν να επιβιώνουν σε εξαιρετικά ακραίες συνθήκες όπως πολύ χαμηλές ή πολύ υψηλές θερμοκρασίες ή σε ιδιαίτερα τοξικό περιβάλλον]

Η.Π.Α: Σημαντικό βήμα προς την επίτευξη πυρηνικής σύντηξης - Η.Β : Παραγωγή 59 megajoules ενέργειας σε διάστημα 5 δευτεροπλέπτων

Με δύο άρθρα τους στην επιθεώρηση «Nature» ερευνητές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι κατάφεραν να πετύχουν μια διεργασίας πυρηνικής σύντηξης που δεν είχε επιτευχθεί μέχρι σήμερα. Στα πειράματα που έγιναν στην Εθνική Εγκατάσταση Ανάφλεξης στη Καλιφόρνια (NIF) οι ερευνητές κατάφεραν να φτάσουν στο στάδιο του αποκαλούμενου «καυτού πλάσματος». Το καυτό πλάσμα εμφανίζεται όταν οι αντιδράσεις σύντηξης μετατρέπονται στην κύρια πηγή θερμότητας της διαδικασίας αντικαθιστώντας την ενέργεια από εξωτερική πηγή που χρησιμοποιείται για αυτή τη διαδικασία.

• «Στα πειράματα που κάναμε πετύχαμε κάτι που δεν έχει επιτευχθεί ποτέ μέχρι σήμερα σε κανένα ερευνητικό κέντρο. Τη δημιουργία μιας κατάστασης καυτού πλάσματος όπου εκπέμπεται περισσότερη ενέργεια από την σύντηξη στο καύσιμο από αυτή που απαιτεί η διαδικασία έναρξης των αντιδράσεων σύντηξης» αναφέρει η Άνι Κρίτσερ, φυσικός στο Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Livermore όπου εδρεύει η εγκατάσταση NIF.
• «Πειράματα που γίνονται εδώ και δεκαετίες έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν αντιδράσεις σύντηξης χρησιμοποιώντας μεγάλες ποσότητες θερμότητες από εξωτερικές πηγές για να θερμάνουν το πλάσμα. Για πρώτη φορά έχουμε ένα μηχανισμό που η σύντηξη μπορεί από μόνη της να παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της θερμότητας. Είναι μια άκρως σημαντική εξέλιξη στην προσπάθεια επίτευξης υψηλών επιδόσεων σύντηξης» αναφέρει ο Άλεξ Ζίλστρα, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Aναγέννηση μελών ακρωτηριασμένων βατράχων με χρήση συνδυασμού φαρμάκων και πρωτεινούχας γέλης

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Ταφτς, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Νιρόσα Μουρουγκάν του δεύτερου, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Science Advances”, πέτυχαν να εκκινήσουν φυσική αναγέννηση στα κομμένα πόδια των βατράχων, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό φαρμάκων και μια γέλη πρωτεΐνης που περιέχονταν σε έναν βιοαντιδραστήρα από σιλικόνη (BioDome), ο οποίος είχε προσαρτηθεί επί μόνο 24 ώρες στη ρίζα των κομμένων άκρων των ζώων (τα οποία δυστυχώς είχαν προηγουμένως ακρωτηριαστεί επί σκοπού). Το “κοκτέιλ” των φαρμάκων – καθένα από τα οποία επιτελούσε διαφορετικό βιολογικό ρόλο – έθεσε σε κίνηση μια διαδικασία διάρκειας 18 μηνών που είχε ως αποτέλεσμα την αναγέννηση ενός λειτουργικού σχεδόν ολοκληρωμένου άκρου, μέσα από την ανάπτυξη νέων νεύρων, αιμοφόρων αγγείων και μυών.

Τα νέα άκρα των βατράχων είχαν δομή οστών παρόμοια με τα φυσικά άκρα, ενώ αρκετά δάχτυλα αναπτύχθηκαν από το τέλος των ποδιών. Τα ζώα μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα αναγεννημένα άκρα τους για να κολυμπούν στο νερό και γενικά να κινούνται όπως ένας φυσιολογικός βάτραχος. “Είναι συναρπαστικό που βλέπουμε ότι τα φάρμακα βοήθησαν να δημιουργηθεί ένα σχεδόν πλήρες άκρο. Το γεγονός ότι χρειάστηκε μόνο μια σύντομη έκθεση στα φάρμακα, προκειμένου να τεθεί σε κίνηση η πολύμηνη διαδικασία της αναγέννησης, δείχνει ότι οι βάτραχοι και ίσως άλλα ζώα έχουν λανθάνουσες αναγεννητικές ικανότητες που μπορούν να πυροδοτηθούν, ώστε να ενεργοποιηθούν”, δήλωσε η Μουρουγκάν.

ΑΜΠΕ

Read: https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.abj2164

Υποθαλάσσια μικρόβια παράγουν οξυγόνο στο σκοτάδι χωρίς φωτοσύνθεση

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Δανίας, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Μπεάτε Κραφτ του Τμήματος Βιολογίας, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science».

Έως τώρα είχαν ανακαλυφθεί λίγα μικρόβια, ικανά να παράγουν οξυγόνο χωρίς το φως του ήλιου, αλλά είχαν βρεθεί σε πολύ περιορισμένες ποσότητες και σε πολύ συγκεκριμένα περιβάλλοντα. Αυτή η εικόνα φαίνεται να αλλάζει με το ωκεάνιο μικρόβιο Nitrosopumilus maritimus και τα «ξαδέρφια» του, τα οποία αφθονούν στους ωκεανούς, παίζοντας βασικό ρόλο στον κύκλο του αζώτου (οξειδώνουν την αμμωνία για να παράγουν άζωτο), κάτι για το οποίο χρειάζονται οξυγόνο. Η παραγωγή αζώτου απαιτεί οξυγόνο και, όπως είπε η Κραφτ, έως τώρα αποτελούσε αίνιγμα πώς γίνεται τέτοιοι μικροοργανισμοί να αφθονούν ακόμη και όταν μεταφέρονται σε νερά χωρίς καθόλου οξυγόνο. Μάλιστα, σε μερικές περιοχές των θαλασσών, σύμφωνα με τον ερευνητή Ντον Κάνφιλντ, «αυτά τα μικρόβια είναι τόσο κοινά, που κάθε πέμπτο κύτταρο σε ένα κουβά θαλασσινού νερού προέρχεται από αυτά». Οι εργαστηριακές μελέτες έδειξαν τελικά ότι τα εν λόγω μικρόβια δεν χρειάζονται οξυγόνο από το περιβάλλον, καθώς παράγουν το δικό τους και μάλιστα σε ένα τελείως σκοτεινό περιβάλλον.

Quantum zeta epiphany: Physicist finds a new approach to a $1 million mathematical enigma

Numbers like π, e and φ often turn up in unexpected places in science and mathematics. Pascal's triangle and the Fibonacci sequence also seem inexplicably widespread in nature. Then there's the Riemann zeta function, a deceptively straightforward function that has perplexed mathematicians since the 19th century. The most famous quandary, the Riemann hypothesis, is perhaps the greatest unsolved question in mathematics, with the Clay Mathematics Institute offering a $1 million prize for a correct proof.

UC Santa Barbara physicist Grant Remmen believes he has a new approach for exploring the quirks of the zeta function.

Read: https://phys.org/news/2022-01-quantum-zeta-epiphany-physicist-approach.html

Read Also: Researchers develop a new language for quantum computing

Researchers propose new explanation for Moon's half-century magnetic mystery

ΚΟΥΡΗΤΗΣ: ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ (ΜΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ) ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΔΟΚΙΜΕΣ,  ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ. Η ΣΕΛΗΝΗ ΗΤΑΝ/ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗΤΟΣ ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ. ΩΣ ΤΕΤΟΙΟΣ ΚΑΙ ΥΨΗΛΕΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΕΣ ΕΙΧΕ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ, ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΕ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΤΗΣ ΣΕ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ ΤΗΣ.

Rocks returned to Earth during NASA's Apollo program from 1968 to 1972 have provided volumes of information about the Moon's history, but they've also been the source of an enduring mystery. Analysis of the rocks revealed that some seemed to have formed in the presence of a strong magnetic field—one that rivaled Earth's in strength. But it wasn't clear how a Moon-sized body could have generated a magnetic field that strong.

Now, research led by a Brown University geoscientist proposes a new explanation for the Moon's magnetic mystery. The study, published in Nature Astronomy, shows that giant rock formations sinking through the Moon's mantle could have produced the kind of interior convection that generates strong magnetic fields. The processes could have produced intermittently strong magnetic fields for the first billion years of the Moon's history, the researchers say. "Everything that we've thought about how magnetic fields are generated by planetary cores tells us that a body of the Moon's size should not be able to generate a field that's as strong as Earth's. But instead of thinking about how to power a strong magnetic field continuously over billions of years, maybe there's a way to get a high-intensity field intermittently. Our model shows how that can happen, and it's consistent with what we know about the Moon's interior." said Alexander Evans, an assistant professor of Earth, environmental and planetary sciences at Brown and co-author of the study with Sonia Tikoo from Stanford University

Planetary bodies produce magnetic fields through what's known as a core dynamo. Slowly dissipating heat causes convection of molten metals in a planet's core. The constant churning of electrically conductive material is what produces a magnetic field. That's how Earth's magnetic field—which protects the surface from the sun's most dangerous radiation—is formed. The Moon lacks a magnetic field today, and models of its core suggest that it was probably too small and lacked the convective force to have ever produced a continuously strong magnetic field. In order for a core to have a strong convective churn, it needs to dissipate a lot of heat. In the case of the early Moon, Evans says, the mantle surrounding the core wasn't much cooler than the core itself. Because the core's heat didn't have anywhere to go, there wasn't much convection in the core. But this new study shows how sinking rocks could have provided intermittent convective boosts.

Potential life-extending compound formulation...

...with alpha-ketoglutarate and vitamins, conferred an average 8 year reduction in biological aging, after an average of 7 months of use, in the TruAge DNA methylation test.

Interventions delaying aging in animal models are well established; however, most lack validation in humans. The length of human lifespan makes it impractical to perform survival analysis. Instead, aging biomarkers, such as DNA methylation (DNAm) clocks, have been developed to monitor biological age. Herein we report a retrospective analysis of DNA methylation age in 42 individuals taking Rejuvant®, an alpha-ketoglutarate based formulation, for an average period of 7 months. DNAm testing was performed at baseline and by the end of treatment with Rejuvant® supplementation. Remarkably, individuals showed an average decrease in biological aging of 8 years (p-value=6.538x10-12). Furthermore, the supplementation with Rejuvant® is robust to individual differences, as indicated by the fact that a large majority of participants decreased their biological age. Moreover, we found that Rejuvant® is of additional benefit to chronologically and biologically older individuals. While continued testing, particularly in a placebo-controlled design, is required, the nearly 8-year reversal in the biological age of individuals taking Rejuvant® for 4 to 10 months is noteworthy, making the natural product cocktail an intriguing candidate to affect human aging.

Read: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8660611/

Η Γη περιστρέφεται τον τελευταίο ένα χρόνο ταχύτερα από όσο τα τελευταία 50 έτη

Όπως αναφέρουν επιστήμονες του Εθνικού Εργαστηρίου Φυσικής του Η.Β αν η κατάσταση αυτή δεν αλλάξει το προσεχές χρονικό διάστημα θα πρέπει να γίνει παρέμβαση στον χρόνο με ένα αρνητικό αυτή τη φορά εμβόλιμο δευτερόλεπτο. Είναι η πρώτη φορά που θα γίνει παρέμβαση για αρνητικό εμβόλιμο δευτερόλεπτο και οι ειδικοί εκφράζουν ανησυχία αφού το σύστημα που είναι σχεδιασμένο για αυτές τις αλλαγές δεν έχει δοκιμαστεί μέχρι σήμερα.

Ο αρμόδιος διεθνής οργανισμός IERS (International Earth Rotation and Reference Systems Service), που εδρεύει στο Παρίσι και αποτελεί τον παγκόσμιο «θεματοφύλακα» της ακρίβειας του χρόνου, επεμβαίνει, όποτε το κρίνει αναγκαίο, για να διορθώσει τα ρολόγια. Η πρώτη τέτοια παρέμβαση έγινε το 1972 με την προσθήκη ενός έξτρα δευτερολέπτου και έκτοτε έχουν γίνει περίπου 25 τέτοιες παρεμβάσεις όλες για προσθήκη δευτερολέπτων.

ΑΜΠΕ

Το σκάφος Parker Solar Probe της NASA «άγγιξε» για πρώτη φορά τον Ήλιο

Το Parker Solar Probe  πέρασε πέντε ώρες μέσα στην ανώτερη ηλιακή ατμόσφαιρα, το στρώμα του μητρικού μας άστρου που είναι γνωστό ως «στέμμα». Είναι η πρώτη φορά που ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα διέσχισε τα εξωτερικά όρια του Ήλιου και έκανε τις πρώτες άμεσες παρατηρήσεις για φαινόμενα (σωματίδια, μαγνητικές δυνάμεις κ.ά.) για τα οποία έως τώρα οι επιστήμονες μόνο εκτιμήσεις μπορούσαν να κάνουν. Το επόμενο βήμα για το σκάφος θα είναι να κατέβει ακόμη πιο βαθιά μέσα στην ατμόσφαιρα του Ήλιου και να παραμείνει εκεί για μεγαλύτερο χρόνο. Το 2025 το Parker προγραμματίζεται να φθάσει σε απόσταση μόνο 6,2 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από την ίδια τη φωτόσφαιρα. Οι πληροφορίες που θα συλλέξει, θα βοηθήσουν, μεταξύ άλλων, να γίνεται στο μέλλον καλύτερη πρόβλεψη του διαστημικού καιρού και των μαγνητικών «καταιγίδων» που προκαλεί ο Ήλιος, ο οποίος, αντίθετα με τη Γη, δεν έχει καθόλου στερεά επιφάνεια.

Sound traveling in the same way as light does ?

The airborne sound wave vibrates transversely and carries both spin and orbital angular momentum like light does. The findings shattered scientists' previous beliefs about the sound wave, opening an avenue to the development of novel applications in acoustic communications, acoustic sensing and imaging.

Read More: https://phys.org/news/2021-12-physicists-special-transverse.html

Read Also: Sound traveling faster than the speed of light ?

A pair of gold flakes creates a self-assembled resonator

"Creating a high-quality, stable resonator, as we have done, is usually complicated and requires many hours in the laboratory. But here, we saw it happen of its own accord, reacting to naturally occurring forces, and requiring no external energy input. You could practically make our resonator in your own kitchen—it is created at room temperature, with ordinary water and a little salt," explains research leader Timur Shegai, associate professor in the Department of Physics, who was himself surprised by the nature of the discovery in the lab.

When two tiny gold flakes—5000 nanometres in diameter and only 30 nanometres thick—meet in a salty aqueous solution, an interaction arises that causes them to form a pair. The two gold flakes are both positively charged as the aqueous solution covers them with double layers of ions. This causes a repelling electrostatic force, but, due to the simultaneous influence of the Casimir effect, an attracting force is also created and a stable balance arises, leaving a distance between the flakes of around 150 nanometres. The two nanoflakes orient themselves facing each other, with a cavity formed between them, and they remain stably in this arrangement for weeks of observations. The cavity then functions as an optical resonator, a device that provides many opportunities to explore various physical phenomena.

Από πού προήλθε η “Όμικρον”; (ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΧΟΛΙΟ)

Είναι τόσο διαφορετική από τα γονιδιώματα των άλλων παραλλαγών, που ο εντοπισμός του πλησιέστερου “συγγενούς” της είναι πολύ δύσκολος, σύμφωνα με την ιολόγο Έμμα Χόντκροφτ του ελβετικού Πανεπιστημίου της Βέρνης. Όπως εκτιμά, η Όμικρον “διαχωρίστηκε νωρίς από τα άλλα στελέχη, κάτι που μπορεί να συνέβη στα μέσα του 2020” και για πάνω από ένα χρόνο κάπου μπορεί να “κρυβόταν”.

Ο Γερμανός ιολόγος Κρίστιαν Ντρόστεν του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Charite του Βερολίνου  εκτιμά ότι  “η Όμικρον δεν εξελίχτηκε στη χώρα της Νότιας Αφρικής όπου γίνεται πολλή γενετική ανάλυση δειγμάτων, αλλά κάπου αλλού στη νότια Αφρική στη διάρκεια του χειμωνιάτικου επιδημικού κύματος. Υπήρξαν πολλές μολύνσεις που συνέβησαν για πολύ καιρό και για να αναπτυχθεί αυτό το είδος του ιού, χρειάζεται πραγματικά τεράστια εξελικτική πίεση”.

‘Αλλοι επιστήμονες, όπως ο δρ ‘Αντριου Ραμπό του σκοτσέζικου Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, δεν πιστεύουν ότι είναι δυνατό η Όμικρον να παρέμεινε για τόσο πολύ καιρό κρυμμένη σε μια ομάδα ανθρώπων. Όπως λέει, “δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει πραγματικά κάποιο μέρος στον κόσμο αρκετά απομονωμένο, ώστε ένας τέτοιου είδους ιός να μεταδίδεται για τόσο χρόνο, χωρίς να γίνει αντιληπτός σε διάφορα μέρη”. Γι’ αυτό, ο Ρεμπό και άλλοι αντιτείνουν ότι η Όμικρον πιθανότερα αναπτύχθηκε σε έναν μοναδικό ασθενή με χρόνια λοίμωξη Covid-19, ο οποίος ταυτόχρονα είχε εξασθενημένο/κατασταλμένο ανοσοποιητικό σύστημα λόγω άλλης πάθησης ή λήψης φαρμάκου, πιθανώς κάποιος άνθρωπος με τον ιό HIV που προκαλεί AIDS. Σύμφωνα με τον λοιμωξιολόγο Ρίτσαρντ Λέσελς του νοτιοαφρικανικού Πανεπιστημίου του Κβα-Ζούλου-Νατάλ, “τα στοιχεία που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, γίνονται ολοένα πιο ισχυρά”.

O Ήλιος δημιούργησε τους ωκεανούς και οι ωκεανοί τα βουνά της Γης

Δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους νέες θεωρίες που ανακοινώθηκαν ταυτόχρονα παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέροντα σενάρια για κρίσιμες γεωλογικές διεργασίες και εξελίξεις στη Γη. Ερευνητές από διάφορες χώρες, με επικεφαλής τον Λιουκ Ντάλι της Σχολής Γεωγραφίας και Γεωεπιστημών του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Nature Astronomy», ανέλυσαν δείγματα που το ιαπωνικό σκάφος «Χαγιαμπούσα» είχε συλλέξει από τον αστεροειδή «Itokawa» το 2010. Τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι το νερό πάνω στη Γη μπορεί να δημιουργήθηκε κάποτε στο Διάστημα με τη βοήθεια του ηλιακού ανέμου, του ρεύματος φορτισμένων ηλιακών σωματιδίων που εξαπολύει συνεχώς ο Ήλιος. Για πρώτη φορά υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι -μάλλον απρόσμενα- το άστρο μας μπορεί να έχει παίξει ρόλο-κλειδί στην παρουσία του νερού πάνω στον πλανήτη μας, καθώς φαίνεται ότι ο «άνεμός» του είναι σε θέση να ακτινοβολήσει και να μετατρέψει σε νερό τους κόκκους σκόνης στο διάστημα.

Με τη βοήθεια της τεχνικής της ατομικής τομογραφίας μέτρησαν τη δομή των κόκκων σκόνης του αστεροειδούς και ανίχνευσαν μόρια νερού. Τα τελευταία σχηματίστηκαν όταν ιόντα υδρογόνου από τον ηλιακό άνεμο συγκρούστηκαν με σωματίδια σκόνης από τον διαστημικό βράχο, αλλάζοντας τη χημική σύνθεσή τους. «Με το πέρασμα του χρόνου, η επίπτωση των ιόντων υδρογόνου σε συνδυασμό με τα άτομα οξυγόνου από τα υλικά στον βράχο δημιουργούν νερό παγιδευμένο μέσα στον αστεροειδή», δήλωσε ο Ντάλι. Τα μόρια νερού που βρέθηκαν στον αστεροειδή μοιάζουν -από πλευράς ισοτόπων- με τα μόρια νερού στη Γη. Οι ερευνητές εικάζουν πως έτσι μπορεί να δοθεί μία εξήγηση στη παλαιότερη θεωρία ότι οι αστεροειδείς έφεραν το νερό στον πλανήτη μας όταν έπεσαν πάνω του. Ο καθηγητής Φιλ Μπλαντ του αυστραλιανού Πανεπιστημίου Κέρτιν εκτίμησε ότι στον «Ιτοκάβα» ανακαλύφθηκε αρκετό νερό που ισοδυναμεί με 20 λίτρα νερού για κάθε κυβικό μέτρο πετρώματος, άρα είναι δυνατό πριν δισεκατομμύρια χρόνια να μεταφέρθηκε μία σημαντική ποσότητα νερού στη Γη από τους αστεροειδείς.

Xenobots : Τώρα και με δυνατότητα να αυτοαναπαραχθούν και να δημιουργήσουν νέες εκδόσεις του εαυτού τους

Σε αυτή την περίπτωση, η αυτοαναπαραγωγή δεν επιτυγχάνεται με το είδος των τεχνικών αναπαραγωγής που βλέπουμε στις συνήθεις βιολογικές μορφές ζωής. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι εάν έβαζαν αρκετά από τα xenobots σε στενή γειτνίαση το ένα με το άλλο, η συλλογική τους κίνηση άρχισε να συσσωρεύει άλλα ελεύθερα κύτταρα που επέπλεαν δίπλα τους στο διάλυμα. Μόλις στοιβάστηκαν αρκετά από αυτά τα κύτταρα μαζί, ο συγκεντρωμένος σωρός των περίπου 50 κυττάρων έγινε ένα είδος απογόνου του οργανισμού xenobot, ικανός να κολυμπήσει μόνος του, και έτσι να συσσωρεύσει τους δικούς του απογόνους. Το φαινόμενο ονομάζεται αυθόρμητη κινηματική αυτοαναπαραγωγή και έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν σε άλλα είδη μοριακών μηχανών και μοντέλων, αλλά ποτέ πριν σε πολυκύτταρα συστήματα όπως τα ξενομπότ.