"Έχει έρθει πλέον ο καιρός να δούμε σοβαρά το ζήτημα της θέσπισης της άμεσης δημοκρατίας"

Τα τελευταία δύο χρόνια της επιδημίας ως εκ θαύματος το ελληνικό κράτος εκσυγχρονίστηκε τεχνολογικά σε βαθμό που μας εξέπληξε. Αξιοποίησε τις νέες τεχνολογίες, αλλά το έκανε μόνο για να καταπατήσει στυγνά τα πιο θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και να επιβάλει υγειονομικό απαρτχάιντ με βάση τον εμβολιασμό. Έκανε δηλαδή τη χειρότερη δυνατή χρήση των νέων τεχνολογιών που θα μπορούσε να υπάρξει, και αδιαφόρησε για τον εκσυγχρονισμό άλλων τομέων. Δεν έγινε, για παράδειγμα, καμία σοβαρή τεχνολογική τομή στο ζήτημα της έγκαιρης απονομής των συντάξεων, ούτε στη γενικότερη εξυπηρέτηση του πολίτη από τις αχαρακτήριστες δημόσιες υπηρεσίες που του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Ενώ κάθε άτομο που γεννιέται ή πεθαίνει στην Ελλάδα δηλώνεται στα ληξιαρχεία και έχει ΑΜΚΑ και επομένως είναι πανεύκολο για το κράτος με τα στοιχεία που ήδη διαθέτει να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πόσοι είναι οι Έλληνες και ποια είναι η αριθμητική διαστρωμάτωση και κατανομή τους κατά ηλικία, φύλο, εισόδημα και τόπο διαμονής, εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε δαπανηρές απογραφές με τη μέθοδο πόρτα-πόρτα κάθε 10 χρόνια και να ρωτάμε πόσα καζανάκια και τουαλέτες έχει το σπίτι. Εφόσον λοιπόν διαπιστώσαμε όλοι σε τι βαθμό έχουν ωριμάσει οι νέες τεχνολογίες και εφόσον βρισκόμαστε ένα βήμα από το να έχουμε τα πάντα στο κινητό μας τηλέφωνο (από τα χρήματά μας μέχρι την ταυτότητά μας και το βιβλιάριο υγείας μας), νομίζω ότι έχει έρθει πλέον ο καιρός να δούμε σοβαρά το ζήτημα της θέσπισης της άμεσης δημοκρατίας.

Από την εποχή του Περικλή μέχρι σήμερα, ποτέ άλλοτε δεν είχε καταστεί εφικτό το να συμμετέχει άμεσα ο πολίτης στη διοίκηση του κράτους και να λαμβάνει όλες τις αποφάσεις που αφορούν στη ζωή και στο μέλλον του. Τώρα όμως οι νέες τεχνολογίες έχουν ανοίξει νέες προοπτικές που ούτε καν μπορούσαν να τις φανταστούν οι άνθρωποι πριν από μία γενιά. Χάρη στην ύπαρξη των νέων τεχνολογιών δεν υπάρχει πλέον πραγματικά κανένας ουσιαστικός λόγος να συμμετέχουμε στα κοινά μόνο μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι αδιανόητο τα πολιτικά μας δικαιώματα να μην έχουν αλλάξει καθόλου από εκείνα που ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα ή ακόμα και τον 19ο αιώνα. Οι κυβερνήσεις φυσικά δεν θίγουν ποτέ αυτό το μείζον ζήτημα. Ούτε καν μπαίνουν στον κόπο να μας εξηγήσουν γιατί οι νέες τεχνολογίες αλλάζουν κάθε πτυχή της ζωής μας αλλά παραδόξως δεν αλλάζουν απολύτως τίποτα σε ό,τι αφορά τα πολιτικά μας δικαιώματα. Τι λόγο ύπαρξης έχει πλέον το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας; Γιατί πρέπει να εκλέγω κάθε τέσσερα χρόνια κάποιον να με αντιπροσωπεύει πολιτικά όταν μπορώ μέσω του κινητού μου τηλεφώνου να αντιπροσωπεύω ο ίδιος τον εαυτό μου ακόμη και στην άλλη άκρη της γης; Τι λόγο ύπαρξης έχουν οι 300 βουλευτές μας όταν οι πολίτες που τους εξέλεξαν μπορούν πλέον να λένε ΟΛΟΙ άμεσα και εύκολα τη γνώμη τους για κάθε ζήτημα; Γιατί να μην αλλάξει το πολίτευμά μας σε άμεση δημοκρατία όπου ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί θα είναι απλώς εκτελεστικά όργανα της λαϊκής βούλησης και όχι τύραννοι που θα κυβερνούν με αυθαίρετες αποφάσεις χωρίς να φοβούνται την ανάκληση της λαϊκής εντολής που τους τοποθέτησε στις θέσεις τους;

Τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε σχέση με την άμεση δημοκρατία είναι όπως οι εφημερίδες σε σχέση με το διαδίκτυο. Οι εφημερίδες γράφονται από επαγγελματίες δημοσιογράφους οι οποίοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα εκείνων που τους πληρώνουν, ενώ στο διαδίκτυο μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα και εύκολα ο καθένας, όπως ακριβώς θα έπαιρνε τον λόγο στην Εκκλησία του Δήμου στην αρχαία Ελλάδα. Γι' αυτό και οι κυκλοφορίες των εφημερίδων έχουν καταβαραθρωθεί και η πλειονότητα των πολιτών προτιμά να ενημερώνεται από το διαδίκτυο. Αυτό γίνεται λόγω: 1) της αμεσότητας της πληροφόρησης, 2) του πλουραλισμού που υπάρχει στο διαδίκτυο, 3) της δυνατότητας που παρέχεται στον καθένα να διατυπώσει τη γνώμη του και να συμμετάσχει σε διάλογο, και όχι να είναι παθητικός δέκτης.

Οι κυβερνήσεις βεβαίως δεν ψελλίζουν ούτε λέξη για όλα τα παραπάνω. Προσποιούνται ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και δεν ανακύπτει καμία ανάγκη για αλλαγή, διότι πολύ απλά έχουν βολευτεί με την αυθαίρετη νομή της εξουσίας και δεν θέλουν να την παραχωρήσουν στους λαούς. Δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμια που καρπώνονται, ούτε τη δυνατότητα να εξυπηρετούν με το αζημίωτο εκείνους τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες που κινούν παρασκηνιακά τα νήματα και που πραγματικά λαμβάνουν όλες τις πολιτικές αποφάσεις και τις επιβάλλουν στη συνέχεια μέσα από τους πολιτικούς-μαριονέτες τους. Είναι εξωφρενικό, αλλά αντί ο κόσμος μας να οδεύει προς την άμεση δημοκρατία (για την οποία πλέον υπάρχουν όλες οι τεχνολογικές προϋποθέσεις) οδεύει προς την «παγκόσμια διακυβέρνηση», δηλαδή προς ακόμη μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό της εξουσίας και περαιτέρω συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πολιτών! Μία επιστροφή στην άμεση δημοκρατία, όπου δεν θα μπορούσε να θεσπιστεί κανένας νόμος και να εκδοθεί καμία ΚΥΑ δίχως τη λαϊκή έγκριση, θα αφόπλιζε αμέσως τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τις διάφορες χώρες, και θα καθιστούσε μη προσοδοφόρα την επαγγελματική ενασχόληση με την πολιτική για ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους. Θα καθιστούσε πιο υπεύθυνους τους πολίτες και δεν θα επέτρεπε στις κυβερνήσεις να καταπατούν κατά το δοκούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να επιβάλουν μέτρα περιορισμού των ελευθεριών των πολιτών, ούτε να μεταχειρίζονται τους πολίτες σαν ζώα. Μόνο η θέσπιση της άμεσης δημοκρατίας μπορεί να εγγυηθεί πραγματικά ένα μέλλον ευημερίας για όλους, καθώς και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το να ελπίζουμε ότι μπορεί κάτι να αλλάξει με το να εναλλάσσονται στην εξουσία κόμματα της ίδιας διεφθαρμένης και αποτυχημένης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, είναι ολέθρια αυταπάτη.

Ας γίνει η οδυνηρή εμπειρία μας από την επιδημία του κορωνοϊού αφορμή να αναλογιστούμε τι φταίει για το γεγονός ότι οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες διολισθαίνουν τάχιστα προς την τυραννία και τον αυταρχισμό. Ας μας προβληματίσει το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την επιδημία το μονοκομματικό κομμουνιστικό κράτος της Κίνας το οποίο δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τα πολιτικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΙΔΙΟΣ με τον τρόπο που την αντιμετώπισαν και τα υποτιθέμενα δημοκρατικά κράτη της Δύσης. Το μοντέλο της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έκλεισε πλέον τον ιστορικό κύκλο του και εξάντλησε τη χρησιμότητά του. Οι σύγχρονες προκλήσεις (όπως οι διεθνείς κρίσεις χρέους, τα φαινόμενα διαφθοράς, οι επιδημίες κ.λπ) κατέδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το μοντέλο αυτό έφθασε στα όριά του και έχει αρχίσει να εκφυλίζεται με ταχύ ρυθμό. Το αίτημα για θέσπιση της άμεσης δημοκρατίας θα πρέπει να γίνει μόνιμη και σταθερή διεκδίκηση όλων μας. Θα πρέπει να στρατευτούν σε αυτό όλοι όσοι νοιάζονται πραγματικά για τον τόπο τους και για το μέλλον των παιδιών τους. Καθημερινά και με κάθε πρόσφορο τρόπο θα πρέπει να επιβάλουμε αυτή την επαναστατική αλλαγή και να πάψουμε να υποτιμούμε τους εαυτούς μας αναπαράγοντας το σαθρό και άκρως προσβλητικό για όλους μας επιχείρημα των διαφόρων ελίτ ότι τάχα «οι λαοί είναι ανώριμοι να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους». Ας μην επιτρέψουμε άλλο στους υπαλλήλους (πολιτικοί) να κάνουν κουμάντο στο αφεντικό (λαός) και να του επιβάλουν και τιμωρίες από πάνω όταν δεν συμμορφώνεται με τα κελεύσματά τους. Η άμεση δημοκρατία είναι η ενδεδειγμένη τυραννοκτονία της εποχής μας.

Stirlitz