"Η επίθεση κατά του εθνικού αισθήματος και η καλλιέργεια του εθνομηδενισμού έχουν λάβει διαστάσεις εθνικής απειλής για την Ελλάδα"

Με όρους γεωπολιτικής και στρατηγικής, αλλά σ’ ενα βαθμό και οικονομικής καταστάσεως, η χώρα, παρά τα προβλήματά της, φαίνεται να βελτιώνει τη θέση της και ν’ αντιδρά στους κινδύνους, που έχουν γι’ αυτήν υπαρξιακό χαρακτήρα, οπως η Τουρκική απειλή. Η μεγαλομανής επιδίωξη απο την Αγκυρα ηγεμονίας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη περιοχή, με ιδεολογική μάλιστα αναφορά το Ισλάμ, αφύπνισε, επιτέλους, την καθεύδουσα πολιτική τάξη της χώρας και έφερε στο προσκήνιο την επιτακτική ανάγκη κατεπειγόντων εξοπλισμων, ωστε να ενισχυθει η αποτροπή, όπως και στρατηγικων κινήσεων για τη σύμπηξη περιφερειακων στρατηγικων συμμαχιων, που σε αλλες περιόδους θα φαίνονταν αδιανόητες. Το μέγεθος και η προκλητικότητα των Τουρκικων φιλοδοξιων αφύπνισε και αλλες δυνάμεις στην περιοχή, οπως η Αιγυπτος, το Ισραήλ, η Γαλλία, αλλά και χωρες του Κόλπου, που ειδαν επίσης την ανάγκη ευρυτέρων στρατηγικων συμμαχιων και συμπαρατάξεων. Η Ελλάδα και η Κύπρος, μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, απέκτησαν, λογω της θέσεως τους, ενα ρόλο καθοριστικης σημασίας, που μπορει να αναβαθμίσει θεαματικά την περιφερειακή και τη διεθνή τους θέση, αλλά και να συμβάλει αποφασιστικά στην αμυνα και την ασφάλεια τους.

Ειναι γνωστό ομως απο την ιστορία οτι δεν αρκουν απο μόνοι τους οι ευνοϊκοί εξωτερικοί παράγοντες για μια ασφαλή και ευτυχή πορεία στο μέλλον μιας χώρας. Πρέπει αυτοί να συμπίπτουν η, τουλάχιστον, να συγκλίνουν με τους υποκειμενικούς εσωτερικούς παράγοντες, που ειναι οι καθοδηγητήριες δυνάμεις της και οι πολιτικές της. Στο μέτωπο αυτό,παρατηρουνται, δυστυχως, μεγάλα προβλήματα, που δεν εχουν μόνο τη μορφή των πάσης φύσεως αδυναμιων, ελλειμμάτων εθνικης πολιτικης και στρατηγικης, κακων πολιτικων και παθογενειων , αλλά επίσης ιδεολογικων αποπροσανατολισμων και συγχύσεως. Παρατηρείται, π.χ, η υποβάθμιση και η εσκεμμένη διαβολή και κατασυκοφάντηση του εθνικού αισθήματος και η ανάπτυξη ως αποτέλεσμα ενός παράδοξου εθνομηδενισμου. Σε μια χώρα που αντιμετωπίζει αμεση απειλή στην εθνική της ασφάλεια, που εχει ως εθνικό της ύμνο τον ύμνο στην Ελευθερία και η οποία είναι μια μικρή χώρα που δεν εκφράζει κανένα επιθετικό εθνικισμό εναντίον οποιασδήποτε αλλης χώρας. Μια χώρα επίσης που αναγεννήθηκε ως έθνος , δυο αιωνες πριν, μέσα απο ποταμούς αιμάτων και θυσίες. Είναι τραγικό, μια χώρα με μια τέτοια εθνικο-απελευθερωτική παράδοση, να γίνεται στόχος εθνομηδενιστικων ιδεολογιων, αλλά δυστυχώς και πολιτικών, που παρουσιάζονται με ένδυμα δήθεν ”προοδευτικών ” και ” αντιφασιστικών ” ιδεολογιών. Ειχε δίκαιο, προφανως, ο Ουϊστον Τσωρτσιλ, ο οποίος, από τη δεκαετία ήδη του 1950, προειδοποιούσε οτι ο φασισμός του μέλλοντος θα έρθει με ένδυμα ” αντιφασισμου”.

Η Ελλάδα, που ειναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν επέτρεψε την άνδρωση Ναζιστικού και Φασιστικού κόμματος όταν ήταν κατεχόμενη χώρα και μεσουρανουσε ο φασισμός στην Ευρώπη, παρουσιάζεται σήμερα ως δήθεν απειλούμενη απο το φασισμό, ο οποίος πρέπει γι’ αυτό ν’ αντιμετωπισθει με προπαγάνδα κατά του έθνους και του εθνικισμού. Έρχονται μάλιστα σ’ επικουρία γι αυτό διεθνείς παρακρατικές οργανώσεις τύπου Antifa. Είναι γνωστό από που εκπορεύεται και με τι συνδέεται η προπαγάνδα αυτή. Πομπός είναι η περιβόητη παγκοσμιοποίηση , που έχει, δυστυχώς , ενθρονισθεί και στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και ενεργεί με το άλλοθι των δήθεν Ευρωπαϊκών αρχών και αξιών. Απο που και ως που είναι Ευρωπαϊκή αξία η υπονόμευση του έθνους; Η ιδέα του έθνους δεν ειναι αυτή που άντλησε απο την Αρχαία Ελληνική πόλη και οδήγησε στην κατάλυση της φεουδαρχίας στην Ευρώπη και στην καθιέρωση της εθνικής λαϊκής κυριαρχίας; Τι επιδιώκει ακριβως η παγκοσμιοποίηση με την υπόσκαψη του έθνους και του εθνικού κράτους; Την παγκόσμια διακυβέρνηση; Ποιων ; Των ολιγαρχικών δυνάμεων , που κρύβονται πίσω απ’ αυτήν, προβάλλοντας ως φενάκη τα “οικουμενικά δικαιώματα” ατόμων, που υπολαμβάνονται οτι λειτουργουν έξω απο συλλογικές και δημοκρατούμενες αρχές, με βάση τη λαϊκή κυριαρχία;

Ειναι δυνατον η Ελλάδα ν’ αποτελει προνομιακό χώρο προβολής και προαγωγής τέτοιων ιδεολογημάτων , με την ψευδή συνείδηση μάλιστα οτι αυτά αποτελούν δήθεν διεθνή “πρωτοπορεία” και “προοδευτική” ιδεολογία; Η πρόσφατη επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου, ανεξάρτητα απο την κεντρική της επιδίωξη, που ήταν η στήριξη της παράνομης μεταναστεύσεως, ήρθε να υπενθυμίσει σ’ αυτούς που το λησμονουν ή το αγνοούν, τι σημαίνει η Ελλλάδα για τον κόσμο και ποιά ηταν η προσφορά της στον πολιτισμό της ανθρωπότητας. Στην ουσία είπε ότι χωρίς την Ελλάδα και τη συμβολή της, ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο φτωχός και σαφως πολύ χειρότερος. Αυτή ηταν η πεμπτουσία της ομιλίας του. Αυτά ομως που είπε ο Αρχηγός της Ρωμαιοκαθολικης Εκκλησιας θα έπρεπε να είναι βίωμα και αυτογνωσία για ολους τους Έλληνες. Κατά πρωτο λόγο, γι’ αυτούς που είναι σε θέσεις εξουσίας και διαμορφώνουν πολιτικές για τη χώρα. Για το ποιά είναι, δυστυχώς η πραγματικότητα, αρκεί να συγκρίνει κανείς την ομιλία του Πάπα με τη φτωχή και ανούσια προσφώνηση της Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτής, που, κατά τα αλλα, πολυπραγμονεί με αλλότρια έργα, που δεν ειναι της αρμοδιοτητας της, αλλά τα επιδιώκει για να εκφράσει προκλητικά προτιμήσεις και θέσεις “πολιτικης ορθότητας”, οπως, π. χ., το μάθημα που εκανε σε παιδια της Γ ‘ Δημοτικου για θέματα ουδετερότητας φύλου.

Μια αλλη μεγάλη πηγή ανησυχιων, ειναι η ακολουθούμενη πολιτική στα θέματα της παράνομης μεταναστεύσεως. Η τελευταία δεν είναι,δυστυχως προνόμιο μόνο της σημερινής Κυβερνήσεως. Είναι διαχρονική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών, με πρώτους διδάξαντες το δίδυμο Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου. Είναι προφανείς οι κίνδυνοι από την πολιτική αυτή για την εθνική συνοχή , ασφάλεια και ταυτότητα της χώρας. Ακόμη όμως και τώρα, όταν η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο συναγερμού, είναι θλιβερό να βλέπει και να ακούει κανείς τον Πρωθυπουργό και την Πρόεδρο της χώρας να προβαίνουν σε δηλώσεις εκτός τόπου και χρόνου. Για να λυθει, λένε, το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, πρέπει να νομιμοποιηθουν αδιακρίτως και να ενταχθουν στην Ελληνική κοινωνία όλοι οι αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι, κυρίως Μουσουλμάνοι, μετανάστες, που μπηκαν παράνομα στη χώρα. Με την πρακτική αυτή, προφανώς, επιβραβεύεται το δουλεμπόριο, που έχει στηθει, με πρόσχημα το πολιτικό ασυλο. Διαψεύδονται παταγωδως οι διαβεβαιώσεις οτι γίνονται δηθεν δεκτοί μόνο οι πραγματικοί πρόσφυγες και οτι οι άλλοι επαναπροωθουνται στις πατρίδες τους. Η πολιτική αυτή καθιστά τη χώρα μαγνήτη και για πολλούς αλλους ενδιαφερόμενους και δεν αποτρέπει νέες ροές. Ανοίγει διάπλατα την πόρτα για την αλλοίωση του πληθυσμου της χώρας και την πλήρη αλλοτρίωση της.

Συμπληρωματικός προς τα παραπάνω ειναι και ο ρόλος του ακραίου οικονομικου νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος αποτελει ιδεολογική σημαία και οδηγό της οικονομικής πολιτικής της Κυβερνήσεως. Στο πνεύμα αυτό και στο δρόμο που χαράχθηκε απο τα μνημόνια, επιδιώκεται η ιδιωτικοποίηση των πάντων και η περιθωριοποίηση κάθε εννοιας εθνικής οικονομίας. Η κατάσταση αυτή και με δεδομένη τη δραματική υπερχρέωση της χώρας, υποθηκεύει τις δυνατότητες μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής και υπονομεύει τα εθνικά θεμέλια της Ελληνικής οικονομίας, ιδιοκτησίας και παραγωγής προς όφελος ξένων funds και κερδοσκόπων.

Η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτων απο τα κύρια κόμματα του πολιτικου συστήματος, ειναι, δυστυχως, θλιβερή. Συμπορεύονται ουσιαστικά, με κοινό παρονομαστή τις Ευρωπαϊκές πολιτικες και την παγκοσμιοποίηση. Την τελευταία την υπολαμβάνουν ως αναμφισβήτητη δήθεν πραγματικότητα. Διαπληκτίζονται και αλληλομάχονται μόνο για την κατάκτηση και τη νομή της εξουσίας. Ειναι ευπρόσδεκτη και ελπιδοφόρα γι’ αυτό, μέσα σ’ αυτό το κλίμα, η εμφάνιση νέων κομμάτων, που θέτουν ως προμετωπίδα την υπεράσπιση του πατριωτισμού ως βασική αξία πολιτικού προβληματισμού και δράσεως. Δυστυχώς, ο πόλεμος κατά του εθνους και η παράλογη εξαρση του εθνομηδενισμού έχουν καταστήσει αναγκαία και την υπεράσπιση του αυτονόητου. Ο εθνομηδενισμός, ειτε ως παραστρατημένος, κίβδηλος και ανεδαφικός διεθνισμός της Αριστερας ειτε ως ακραία διεθνίστικη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της Δεξιας, ειναι απειλή για το εθνικό μέλλον της χώρας, η οποία πρέπει να συνεγείρει εγκαίρως τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού, που ειναι βέβαιο οτι απορρίπτει ανεπιφύλακτα τέτοιες ιδέες και πολιτικές.

Η εξαγγελία ειδικότερα νέου κόμματος, με την επωνυμία Πατριωτική Ενωση, απο τον ευπατρίδη Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, γνωστό απο πολλές εθνικές δράσεις του, για τις οποιες τιμήθηκε, με χρυσό μετάλλιο, απο την Ακαδημία Αθηνών, είναι μια καλή ειδηση. Δεν υπάρχει πίσω απο την πρωτοβουλία αυτή καμιά υστεροβουλία και ιδιοτέλεια. Υπάρχει μόνο αγωνία για το εθνικό μέλλον αυτού του τόπου. Αξίζει γι’ αυτό να πλασιωθει και να στηριχθει ωστε να πάρει τη δυναμική και τη διάσταση, που θα της επιτρέψει να παρέμβει στα πολιτικά πράγματα και να συμβάλει αποφασιστικά στην οικοδόμηση ενος ισχυρού πατριωτικού μετώπου , στην ανάσχεση ενος παράλογου εθνομηδενισμού και στη διασφάλιση ενος σταθερού, ελπιδοφόρου και δημοκρατούμενου εθνικού μέλλλοντος.

Περικλής Νεάρχου,Πρέσβυς ε.τ.