Το 2006 δόθηκε ο ορισμός της Διαχείρισης Κρίσεων, που ορίζεται ως η μεθοδολογία εκείνη που περιλαμβάνει συγκεκριμένο σχέδιο, οργάνωση, καθοδήγηση, και έλεγχο κατά την σημαντική περίοδο ακριβώς πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μία καταστροφή. Στόχος είναι να ελαχιστοποιηθούν οι τυχόν απώλειες των πόρων ενός οργανισμού από αυτή την καταστροφή και οι οποίοι (πόροι) θεωρούνται άκρως απαραίτητοι για την πλήρη επανόρθωση του οργανισμού αυτού. Έκτοτε ο συγκεκριμένος ορισμός έχει χρησιμοποιηθεί δεκάδες φορές σε ακαδημαϊκές εργασίες στη χώρα μας. Στη Διαχείριση Κρίσεων πρέπει να υπάρχουν επακριβώς καθορισμένες υπευθυνότητες και ρόλοι. Το στοιχείο αυτό θεωρείται πολύ σημαντικό καθώς υπάρχει ο κίνδυνος μεσούσης, κάποιας κρίσης άσχετα με το αντικείμενο. Στελέχη ενός oργανισμού, εταιρείας ή κράτους να προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο καταστάσεων, καθώς αυτοί δεν είναι σωστά και πλήρως ενημερωμένοι. Αυτό που λένε: δεν γνωρίζουν τη μεγάλη εικόνα.
Από το 2006 είχε αναγνωρισθεί ότι το πιο κρίσιμο από όλα τα στοιχεία στη Διαχείριση Κρίσεων είναι η επαφή με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ). Ο καθορισμός ενός και μόνο ατόμου το οποίο θα έρχεται σε επαφή με τα ΜΜΕ κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την κρίση θεωρείται απαραίτητη. Ας συνδεθεί τώρα η Διαχείριση Κρίσεων με την Επιχειρησιακή Διαχείριση Επικινδυνότητας (ΕΔΕ). Η Επιχειρησιακή Διαχείριση Επικινδυνότητας ως εργαλείο αντιμετωπίζει την επικινδυνότητα ολιστικά και όχι μονόπλευρα. Η ΕΔΕ "βλέπει" τη μεγάλη εικόνα της επικινδυνότητας. Αναφέρεται περισσότερο στην ευρύτερη έννοια της επικινδυνότητας παρά στον κίνδυνο. Η ΕΔΕ "βλέπει" τις δύο διαστάσεις της επικινδυνότητας: την πιθανότητα και τη σοβαρότητα.
Tα στάδια εφαρμογής της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας είναι πέντε:
Οι βασικές αρχές της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας είναι τέσσερις:
Το πιο δύσκολο σημείο κατά τη διάρκεια της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας βρίσκεται στο 2ο στάδιο εφαρμογής της μεθόδου: στην εκτίμηση κινδύνων.
Οι εκτιμήσεις κινδύνων πάσχουν από την εμπειρία in situ του "επαγγελματία εκτιμητή" και την υποκειμενικότητα του εκτιμητή. Ο "εκτιμητής κινδύνων" είτε αυτός είναι επαγγελματίας οικονομικών, είτε επαγγελματίας μηχανικός, είτε επαγγελματίας ιατρός, οφείλει να γνωρίζει ότι αυτός δεν είναι ο αποφασίζων και ότι αυτός πρέπει να μένει στη σκιά, στο παρασκήνιο. Ειδάλλως προσπαθεί να υποκαταστήσει το ρόλο του αποφασίζοντα, κάτι το οποίο είναι παντελώς λάθος. Η μεγαλύτερη "μάχη" που δίνει ένας "εκτιμητής κινδύνων", είναι η εσωτερική μάχη με την υποκειμενικότητα του εαυτού του, με τον εγωϊσμό του και την αλαζονεία του. Επίσης, υφίσταται μία ακόμη εσωτερική "μάχη": η μάχη με την προσωπική ατζέντα του κάθε εκτιμητή κινδύνων.
Επίσης, σχεδόν αδιαμφισβήτητα, είναι στη φύση του ανθρώπου να υπερεκτιμά τους κινδύνους υπό καθεστώς φόβου και να λαμβάνει λάθος αποφάσεις. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Ωστόσο, αν αυτό συνδυασθεί με την πιθανή αστοχία κατά τη Διαχείριση της Κρίσης μέσω της πολυφωνίας, αν ο επαγγελματίας εκτιμητής δεν αντιμετωπίζει την επικινδυνότητα ολιστικά (τη μεγάλη εικόνα με όλες τις παραμέτρους συμπεριλαμβανομένων τις οικονομικές και κοινωνικές), τότε επέρχεται κατάρρευση στη Διαχείριση της Κρίσης.
Τον τελευταίο καιρό ζούμε τα τηλεοπτικά καλλιστεία των επιδημιολόγων-λοιμωξιολόγων. Αυτό δημιουργεί λευκό θόρυβο, ήτοι χάος. Ως απλός πολίτης, με όλο το σεβασμό, θα συνιστούσα να σταματήσουν τα καλλιστεία των επιδημιολόγων-λοιμωξιολόγων. Κάνουν κακό, παρά καλό. Ας μείνουν στη σκιά, στο παρασκήνιο. Η υπερβολική καταστροφολογία ορισμένες φορές λειτουργεί ως μπούμεραγκ. Εάν έχουν κάτι σημαντικό να προσφέρουν στη διαχείριση της παρούσης υγειονομικής-κοινωνικής-οικονομικής κρίσης ας το πράξουν γραπτώς στις αρμόδιες υπηρεσίες. Άλλωστε, τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν στον αέρα. Επαφίεται στην προσωπική-επαγγελματική κρίση του καθενός-καθεμίας να φερθεί αναλόγως και δεν χρειάζεται το κράτος-πατερούλης για να το επιβάλλει.
Σ,Καμενόπουλος
Από το 2006 είχε αναγνωρισθεί ότι το πιο κρίσιμο από όλα τα στοιχεία στη Διαχείριση Κρίσεων είναι η επαφή με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ). Ο καθορισμός ενός και μόνο ατόμου το οποίο θα έρχεται σε επαφή με τα ΜΜΕ κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την κρίση θεωρείται απαραίτητη. Ας συνδεθεί τώρα η Διαχείριση Κρίσεων με την Επιχειρησιακή Διαχείριση Επικινδυνότητας (ΕΔΕ). Η Επιχειρησιακή Διαχείριση Επικινδυνότητας ως εργαλείο αντιμετωπίζει την επικινδυνότητα ολιστικά και όχι μονόπλευρα. Η ΕΔΕ "βλέπει" τη μεγάλη εικόνα της επικινδυνότητας. Αναφέρεται περισσότερο στην ευρύτερη έννοια της επικινδυνότητας παρά στον κίνδυνο. Η ΕΔΕ "βλέπει" τις δύο διαστάσεις της επικινδυνότητας: την πιθανότητα και τη σοβαρότητα.
Tα στάδια εφαρμογής της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας είναι πέντε:
- Η αναγνώριση του κινδύνου
- Η εκτίμηση του κινδύνου
- Η λήψη αποφάσεων.
- Η εφαρμογή των αποφάσεων.
- Ο επανέλεγχος της κατάστασης.
Οι βασικές αρχές της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας είναι τέσσερις:
- Αποδοχή της επικινδυνότητας όταν τα οφέλη υπερτερούν του κόστους.
- Μη αποδοχή περιττής επικινδυνότητας.
- Πρόβλεψη/εκτίμηση/διαχείριση επικινδυνότητας μέσω σχεδιασμού.
- Η λήψη αποφάσεων για την επικινδυνότητα να πραγματοποιείται στο κατάλληλο οργανωτικό επίπεδο.
Το πιο δύσκολο σημείο κατά τη διάρκεια της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας βρίσκεται στο 2ο στάδιο εφαρμογής της μεθόδου: στην εκτίμηση κινδύνων.
Οι εκτιμήσεις κινδύνων πάσχουν από την εμπειρία in situ του "επαγγελματία εκτιμητή" και την υποκειμενικότητα του εκτιμητή. Ο "εκτιμητής κινδύνων" είτε αυτός είναι επαγγελματίας οικονομικών, είτε επαγγελματίας μηχανικός, είτε επαγγελματίας ιατρός, οφείλει να γνωρίζει ότι αυτός δεν είναι ο αποφασίζων και ότι αυτός πρέπει να μένει στη σκιά, στο παρασκήνιο. Ειδάλλως προσπαθεί να υποκαταστήσει το ρόλο του αποφασίζοντα, κάτι το οποίο είναι παντελώς λάθος. Η μεγαλύτερη "μάχη" που δίνει ένας "εκτιμητής κινδύνων", είναι η εσωτερική μάχη με την υποκειμενικότητα του εαυτού του, με τον εγωϊσμό του και την αλαζονεία του. Επίσης, υφίσταται μία ακόμη εσωτερική "μάχη": η μάχη με την προσωπική ατζέντα του κάθε εκτιμητή κινδύνων.
Επίσης, σχεδόν αδιαμφισβήτητα, είναι στη φύση του ανθρώπου να υπερεκτιμά τους κινδύνους υπό καθεστώς φόβου και να λαμβάνει λάθος αποφάσεις. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Ωστόσο, αν αυτό συνδυασθεί με την πιθανή αστοχία κατά τη Διαχείριση της Κρίσης μέσω της πολυφωνίας, αν ο επαγγελματίας εκτιμητής δεν αντιμετωπίζει την επικινδυνότητα ολιστικά (τη μεγάλη εικόνα με όλες τις παραμέτρους συμπεριλαμβανομένων τις οικονομικές και κοινωνικές), τότε επέρχεται κατάρρευση στη Διαχείριση της Κρίσης.
Τον τελευταίο καιρό ζούμε τα τηλεοπτικά καλλιστεία των επιδημιολόγων-λοιμωξιολόγων. Αυτό δημιουργεί λευκό θόρυβο, ήτοι χάος. Ως απλός πολίτης, με όλο το σεβασμό, θα συνιστούσα να σταματήσουν τα καλλιστεία των επιδημιολόγων-λοιμωξιολόγων. Κάνουν κακό, παρά καλό. Ας μείνουν στη σκιά, στο παρασκήνιο. Η υπερβολική καταστροφολογία ορισμένες φορές λειτουργεί ως μπούμεραγκ. Εάν έχουν κάτι σημαντικό να προσφέρουν στη διαχείριση της παρούσης υγειονομικής-κοινωνικής-οικονομικής κρίσης ας το πράξουν γραπτώς στις αρμόδιες υπηρεσίες. Άλλωστε, τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν στον αέρα. Επαφίεται στην προσωπική-επαγγελματική κρίση του καθενός-καθεμίας να φερθεί αναλόγως και δεν χρειάζεται το κράτος-πατερούλης για να το επιβάλλει.
Σ,Καμενόπουλος
"12 ΑΡΘΡΑ , του 3ου μνημονίου (γιά νά ξ έ ρ ε τ ε ΤΙ μας περιμένει)..... "
ReplyDeletehttps://odysseiatv.blogspot.com/2021/01/12-3.html
ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ "ΑΝΤΙΝΑΤΙΒΙΣΤΙΚΩΝ" ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΘΑΡΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΛΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΓΧΩΡΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΗΓΕΣΙΩΝ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΙ ΜΑΖΙΚΑ Ο ΣΟΦΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΟΧΙ ΔΗΘΕΝ ΑΡΘΡΑ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ.
DeleteΣΕ ΑΡΘΡΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΟΣ, Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ , Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ, Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΚΛΑΔΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ , Η ΑΠΑΛΕΙΨΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΕΩΝ, ΥΠΕΡ ΤΡΙΤΩΝ, Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΟΥΔΕΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥΣ.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΕΤΡΕΞΑΝ ΝΑ ΜΕΙΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΥΝΤΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ , ΩΣ ΑΥΤΕΣ ΝΑ ΗΤΑΝ Η ΠΗΓΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ , ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΛΑΟ ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΤΙΣ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΙ, ΔΙΟΤΙ ΤΜΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟ ΕΔΙΝΑΝ ΣΕ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ, ΠΑΡΟΧΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ , ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ,( ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ).
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ (ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΩΣ ΕΜΜΕΣΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ή ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ) ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ , ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΕΣ. ΟΧΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ.
ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ή ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ή ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΜΕ ΕΜΕΝΑ, ΑΚΟΜΗ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ.
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΤΡΕΒΛΕΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ , ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΠΑΥΡΙΟ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.
Κάθισα και διάβασα προσεχτικά το κείμενο. Διάβασα και στην εγκυκλοπάιδεια. Δεν είμαι ειδικός σε αυτό, ούτε έχω πολλές δεκαετίες στην πλάτη μου, αλλά...
ReplyDeleteTα πέντε στάδια εφαρμογής της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας είναι κάτι που οποιοσδήποτε κοινός άνθρωπος με στοιχειώδη λογική θεωρεί αυτονόητα. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθούν στάδια, ούτε να γραφτούν βιβλία αναλύσεων. Φαντάζομαι ότι κάποιοι καθηγηταράδες πανεπιστημίου κάνουν καριέρα αναλύοντας αυτά που ο καθένας μας μπορεί να συνοψίσει σε μια πρόταση.
Οι τέσσερις βασικές αρχές της Επιχειρησιακής Διαχείρισης Επικινδυνότητας είναι κάτι που δεν βοηθάει στη δημιουργία εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και ποιλιτικών (Ελλήνων όχι ανθελλήνων). Φανταστείτε το σε μικρή κλίμακα με ένα απλό παραδειγματάκι. Όταν ένας συγγενής αρρωσταίνει και οι άλλοι συγγενείς του σε συνενόηση με τους γιατρούς δεν του λένε τι έχει, αυτό εσάς σας αρέσει; Όχι. Η ειλικρίνια θα πρέπει να είναι η βάση, είτε τα οφέλη υπερτερούν του κόστους είτε όχι. Αλλιώς είναι συνταγή για να παραμείνει ένα κόμμα στην εξουσία. Γιατί μετά ο Καμενόπουλος αναιρεί τον εαυτό του, όταν λέει ότι "επαφίεται στην προσωπική-επαγγελματική κρίση του καθενός-καθεμίας να φερθεί αναλόγως και δεν χρειάζεται το κράτος-πατερούλης για να το επιβάλλει", αποδεχόμενος μόνο τα οφέλη που υπερτερούν του κόστους από το κράτος.
Ο Σ.Καμενόπουλος δεν είναι χαζός. Ξέρει ότι η κυβέρνηση είναι μαριονέτες και δεν αποφασίζουν από μόνοι τους. Εντολές εκτελούν από το εξωτερικό, από το διεθνές διεθυντήριο. Ούτε ο Κιμ στην Β.Κορέα δε μπορεί να ασκήσει ανεξάρτητη, εθνική πολιτική. Ο χαζοχαρούμενος Κυριακούλης Μητσοτάκης, ο γιος του Τ.Χρυσού, είναι περιορισμένης αντίληψης και ευθύνης, άρα δεν γίνεται να αποφασίζει από μόνος του. Ο λευκός θόρυβος της κυβέρνησης είναι ηθελημένος. Δεν τους λείπει η αντικειμενικότητα, ούτε χρειάζονται εκτίμηση της κατάστασης. Οι επιδημιολόγοι-λοιμωξιολόγοι δεν κάνουν καλλιστεία (και δε θα μπορούσαν με τέτοιες σκ@τόφατσες), την καλοπληρωμένη δουλειά τους κάνουν. Και δεν μένουν τα γραπτά, αλλά τα προφορικά, γιατί κανένας δε διαβάζει και προτιμούν την TV. Ο μόνος που γράφει, απλώς για να γράφει είναι ο Καμενόπουλος. Ο πιο πολλοί θέλουν κρατος πατερούλη. Και αυτό ο Καμενόπουλος το ξέρει.
Οι πολίτες δεν έχουν πειστεί από τον κοροϊδοϊό, έχουν πειστεί από τα πρόστιμα. Στη θεσσαλονίκη γίνεται άγριο κυνήγι, από μπάτσους που εκτελούν ότι εντολή τους δίνουν χωρίς καμιά αντίρρηση. Έχω τρέξει για να γλιτώσω από δαύτους, την ώρα που καθόμουνα ήσυχος και εντελώς μόνος στην πλατεία Αριστοτέλους.
Το διεθνές διευθυντήριο σχεδιάζει με εύρος δεκαετιών. Στο πρωτοχρονιάτικο σόου στο Space Needle του Καναδά μας έδειξαν όλα όσα έχουν σχεδιάσει για τις επόμενες δεκαετίε, όλη τη μεγάλη εικόνας. Ο Καμενόπουλος ξέρει τη μεγάλη εικόνα. Τι νόημα έχει να παίρνει το μικροσκόπιο; Άμα δεν του αρέσει η κυρα Τασία και η κυρά Παγώνη και η κάθε κυρά Κακάσχημη που χρυσοπληρώνεται για να πουλάει μούρη και να ξερνάει χολή, ας κλείσει την TV του.
Δε χρειαζόμαστε καμιά διαχείριση κρίσεων. Ο καθένας χρειάζεται τα δικά του. Άλλος τη συνταξούλα του, άλλος την άπλα του, άλλος για χίο τράβηξε και άλλος για μυτιλήνη.. Όσοι γράφουμε εδώ χρειαζόμαστε μια εθνικιστική κυβέρνηση.
Δεν χρειάζεται να δημιουργηθούν στάδια, ούτε να γραφτούν βιβλία αναλύσεων.
DeleteΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΔΙΝΟΥΝ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ, ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΑ, ΘΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΒΙΟΠΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΜΠΟΣΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΙΔΙΚΩΝ;
δεν βοηθάει στη δημιουργία εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και ποιλιτικών
ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΤΥΦΛΗ ΥΠΑΚΟΗ ΟΛΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. ΔΙΕΘΝΩΣ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΧΕΙ ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΑ ΧΑΛΙΑ, ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΠΕΙΘΗΝΙΟΥΣ ΥΠΗΚΟΟΥΣ , ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΥΦΛΑ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΟΓΜΑ, ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΕΥΟΝ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 2000, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΦΛΗΝΑΦΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΔΙΕΓΕΙΡΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ-ΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΤΕΤΟΙΟ ΠΛΕΟΝ.
επαφίεται στην προσωπική-επαγγελματική κρίση του καθενός-καθεμίας
ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ Η ΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΗ, ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ "εκτιμητές κινδύνων" ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΔΛΔ, ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΕΝΙΚΑ.
Δε χρειαζόμαστε καμιά διαχείριση κρίσεων.
ΔΙΑΦΩΝΩ, ΓΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΩΣ ΚΑΝΟΝΑΣ, ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΕΩΝ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΩΣ "ΚΡΙΣΕΙΣ" , ΠΡΩΤΟΝ ΔΙΟΤΙ ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΚΑΤΑΤΡΟΜΑΖΕΙ Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ.
ΒΕΒΑΙΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥΣ. ΝΑ ΚΑΤΑΤΡΟΜΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΩΣΤΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΙΘΗΝΙΑ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ Η ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΗ, (ΟΠΩΣ Ο ΔΗΘΕΝ ΤΩΡΙΝΟΣ ΥΓΙΕΙΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ) , ΤΟΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΕΩΝ , ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΩΣ ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ, ΕΞΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟΝ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΠΡΩΤΕΥΟΝΤΑ ΣΤΟΧΟ ,( ΤΗΝ ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΥΓΙΕΙΑΣ ΤΟΥ) , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ. (ΕΔΩ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ Η ΠΑΡΟΙΜΙΑ, ΒΡΗΚΑΜΕ ΠΑΠΑ, ΑΣ ΘΑΨΟΥΜΕ 5-6)
Ο Σ.Καμενόπουλος δεν είναι χαζός.
ΠΑΝΕΞΥΠΝΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΜΕ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. ΚΑΤ ΑΡΧΑΣ Ο ΚΑΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΟΜΙΛΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ , ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΥΠΑΡΚΤΟ (ΚΑΙ ΥΓΙΕΙΝΟΜΙΚΟ) ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΝΟ ΚΙΝΔΥΝΟ. ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΤΟΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΤΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.
ΙΣΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΟΥ ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ , ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ , ΜΠΟΡΟΥΝ ΙΣΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΟΦΕΡΟΥΝ ΕΝΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ "ΔΙΟΡΙΣΜΟ" ΩΣ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΕ ΑΛΛΟΝ,( ΠΛΗΝ ΥΓΙΕΙΝΟΜΙΚΟΥ) ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΦΤΙΑΧΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. (ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΙΖΕΙ ... Ο "εκτιμητής κινδύνων" είτε αυτός είναι επαγγελματίας οικονομικών, είτε επαγγελματίας μηχανικός, είτε επαγγελματίας ιατρός). Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ.
https://hugelolcdn.com/i/726529.png
ReplyDelete