01/03/2012

Ο ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τον κιθαρίσει κλυτόν παίδα μεγάλου Διός ερώ σ’ άτε παρ’ ακρονιφή τόνδε πάγον ...

Εσένα τον κιθαριστή τον κοσμοξακουσμένο θα ψάλω, του τρανού Διός Εσένα το βλαστάρι, τα λόγια Σου τ’ αθάνατα θα τραγουδήσω, εκείνα που φανερώνεις, ω Θεέ, για τους ανθρώπους όλους, κοντά στο χιονοστέφανο το βράχο!

Θα κηρύξω το μαντικό τον τρίποδα πως όρμησες και πήρες, τον τρίποδα, που ο δράκοντας ο επίβουλος κρατούσε σφυρίζοντας, αλύπητος και πως με το δοξάρι του τρύπησες το παρδαλό, το στριφογυρισμένο κορμί! Και πως εκράτησες παράλυτο μπροστά Σου, μ΄ όλη του την παλληκαριά, τον άπιστο Γαλάτη!

Του βροντερού Διός Εσείς πανώριες θυγατέρες, που ορίζετε πυκνόδεντρο τον Ελικώνα, ελάτε, και με τραγούδια, με χορούς, υμνείτε, διαλαλείτε τ’ αδέρφι Σας το θεϊκό, το χρυσομάλλη Φοίβο.

Απάνου εκεί στου Παρνασσού τους δίκορφους στους θρόνους στα κρυσταλλένια τα νερά της Κασταλίας προβάλλει ανάμεσα στα Δελφικά τα πανηγύρια, αφέντης του φημισμένου αυτού βουνού, του μαντικού του βράχου.

Και χαίρε, ω πολυδόξαστη, μεγάλη χώρα, Αθήνα, της πολεμόχαρης θεάς λάτρισσα, ριζωμένη σε γην απάνου ασάλευτη γι’ αυτή σου τη λατρεία!

Καίει των ταύρων τα μηριά στους ιερούς βωμούς Του ο Ήφαιστος, και αραβικό θυμίαμα σκορπίζει ψηλά ψηλά ως τον Όλυμπο μαζί με τη φωτιά Του.

Χίλια λαλήματα κι ο αυλός ο λυγερός κυλάει, ύμνους κ’ η γλυκερόφωνη χρυσή κιθάρα απλώνει των Αθηναίων ο λαός, Θεέ, Σε προσκυνάει!

No comments :

Post a Comment